ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ, Tribute to the all times greatest sportsman of Greece Options

[El_Cid]

Βασίλης Σκουντής: «Ο άνθρωπος-σύμβολο»


Ο διακεκριμένος δημοσιογράφος, Βασίλης Σκουντής, φιλοξενήθηκε στον ΑΡΗΣ FM 92,8 και την εκπομπή «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται» με αφορμή την συμπλήρωση 31 ετών από το πρώτο παιχνίδι του Νίκου Γκάλη στην Ελλάδα φορώντας τη φανέλα με τον Θεό του πολέμου στο στήθος.

Αρχικά ο πολύπειρος αθλητικογράφος δεν δίστασε να αναφερθεί στην μεγάλη κατάκτηση του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ που αποτέλεσε την πρώτη ελληνική ομάδα που νίκησε επί ισπανικού εδάφους, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Είναι ένα πολύ δυναμικό 24ωρο για την οικογένεια του ΑΡΗ. Ώρες έντονων συγκινήσεων για το μεγάλο αποτέλεσμα που έφερε ο ΑΡΗΣ επί της Μαδρίτης. Θυμάμαι πως και τις ημέρες που επρόκειτο ο Νίκος Γκάλης να υπογράψει στον Σύλλογο, το ποδοσφαιρικό τότε τμήμα έλειπε στην Περούτζια. Τότε ήταν που συμφώνησε ο ΑΡΗΣ με τον Γκάλη και σήμερα πάλι συμπίπτει αυτή η επέτειος. Είναι απλά μια σημειολογική παρατήρηση».

Ερωτηθείς για το τηλεοπτικό αφιέρωμα που έκανε ο ίδιος στον Νίκο Γκάλη πριν από περίπου ένα χρόνο, απήντησε:

«Πέρυσι τέτοια μέρα ήμουν στην Θεσσαλονίκη. Είχα την τύχη να μου ανοίξει τη καρδιά του ο Νίκος Γκάλης γιατί γνωρίζουμε όλοι πως είναι ένας άνθρωπος που δεν μιλάει πολύ. Θυμηθήκαμε στιγμές από εκείνη τη βραδιά και τολμώ να πω ότι έγινα πολύ πιο σοφός.

Θεωρώ πολύ σημαντική την βραδιά του ντεμπούτου του μεγάλου μας καλαθοσφαιριστή. Δεν άλλαξε εκείνη τη μέρα το ελληνικό μπάσκετ, αλλά εμφανίστηκε η προσωπικότητα που άλλαξε την πορεία του.

Ο ΑΡΗΣ έχει την μοναδικότητα στις συγκινήσεις, ανεξαρτήτως με το αν κάποιος είναι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, παοκ ή ΑΕΚ. Ο Νίκος Γκάλης είναι μια προσωπικότητα κοινής αποδοχής, είναι σύμβολο.

Είναι ο άνθρωπος που νίκησε τον νόμο της βαρύτητας, άλλαξε και συμπαρέσυρε νοοτροπίες συμπαικτών, αντιπάλων και φιλάθλων. Είναι ο άνθρωπος που έδωσε μήνυμα και έμπνευση στα υπόλοιπα αθλήματα.

Άλλαξε τη νοοτροπία, την προσέγγιση , τον επαγγελματισμό, όλα αυτά που απογείωσαν αργότερα το ελληνικό μπάσκετ. Τρέφω τεράστιο σεβασμό στο παρελθόν γιατί σε αυτό βρίσκονται άνθρωποι που μας έβγαλαν στον δρόμο, μας έκαναν να κλάψουμε και να συγκινηθούμε.

Θεωρώ ότι η πολιτεία κάτι θα έπρεπε να κάνει για αυτούς τους ανθρώπους. Ο Γκάλης θα έπρεπε να είναι μέσα στα “πράγματα”. Με κάποιον τρόπο το σύστημα να τον έφερνε κοντά του. Κανείς δεν μπορεί φυσικά να προεξοφλήσει ότι θα γινόταν καλός σε αυτό, επειδή ήταν τεράστιος αθλητής, αλλά όφειλε η πολιτεία να τον κρατήσει κοντά της και να του δώσει λόγο».

Ο Βασίλης Σκουντής αναφέρθηκε στον φετινό μπασκετικό ΑΡΗ υπογραμμίζοντας τα εξής:

«Είχα την εντύπωση ότι ο ΑΡΗΣ θα ήταν ένα βήμα μπροστά από τις υπόλοιπες ομάδες, πλην του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού που χρειάζεται μια ολόκληρη εκπομπή για να το αναλύσουμε.

Έκανε καλές μεταγραφές, πήρε τον Τάκερ, έχει τον Ταπούτο που αγωνίζεται εκπληκτικά αλλά και τον Χατζηβρέττα με την χρήσιμη εμπειρία του. Ίσως με τα άσχημα αποτελέσματά που έκανε τελευταία, δείχνει πως περνάει την κακή του φάση. Είναι νωρίς ακόμα για συμπεράσματα».


http://www.arisfm.gr/article.php?node_id=6570

[El_Cid]

Φτάσε όπου δε μπορείς... Γκάλη!



Ανήμερα της 31ης επετείου από τα εισόδια του Γκάλη στον Άρη και στο ελληνικό μπάσκετ, ο Βασίλης Σκουντής ανακατεύει τον Νικ με τον Ναπολέοντα και τον Καζαντζάκη με την «Αναφορά στον Γκρέκο»: Φτάσε όπου δεν μπορείς παιδί μου!
Έχω γράψει ένα σωρό κείμενα τέτοια μέρα (εννοώ τη μέρα που προσγειώθηκε ο λεγάμενος στα ελληνικά γήπεδα για να αρχίσει την απογείωσή του, εννοείται), αλλά γηράσκω αεί διδασκόμενος. Γηράσκω επίσης αεί διαπιστώνοντας ότι για κάποιον ανεξήγητο (ή μήπως όχι λόγο το ντεμπούτο του Γκάλη στο ελληνικό πρωτάθλημα συνέπεσε με ένα σωρό επετείους που αφορούν στον Ναπολέοντα! Η μάλλον (αφορούν) στους Ναπολέοντες!

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

· Στις 2 Δεκεμβρίου του 1804, στην Παναγία των Παρισίων ο Ναπολέων αυτοανακηρύσσεται αυτοκράτωρ της Γαλλίας.
· Στις 2 Δεκεμβρίου του 1805, ο Ναπολέων οδηγεί τα γαλλικά στρατεύματα στη νίκη επί των Ρώσων και των Αυστριακών στη μάχη του Αούστερλιτς.
· Στις 2 Δεκεμβρίου του 1851 (κι ενώ ο Ναπολέων είχε αποδημήσει εις Κύριον από τις 5 Μαΐου του 1821) ο Λουδοβίκος-Ναπολέων Ναπολέων ανατρέπει τη Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία.
· Στις 2 Δεκεμβρίου του 1852 ο Λουδοβίκος-Ναπολέων Βοναπάρτης ανακηρύσσεται κι ελόγου του αυτοκράτωρ της Γαλλίας.

Ε, κατόπιν όλων αυτών, δικαιολογημένα έκανε το ντεμπούτο του την ίδια μέρα και εκείνος που (το πεπρωμένο του έγραφε ότι) θα γινόταν ο Ναπολέων του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Του ταιριάζει άλλωστε αυτός ο τίτλος λόγω…ύψους και νησιώτικης καταγωγής (Κορσική-Ρόδος), αλλά κυρίως της μεγαλοφυΐας του και των επιτευγμάτων του: ίδρυσε, θεμελίωσε και επέκτεινε μια μεγάλη αυτοκρατορία , άφησε τη σφραγίδα της προσωπικότητας του ανεξίτηλα χαραγμένη στην ιστορία της ανθρωπότητας, νίκησε σε πολλές μάχες και έχασε μία στην οποία ωστόσο αδικήθηκε από τις συγκυρίες. Για τον Ναπολέοντα το Βατερλό στις 18 Ιουνίου του 1815 υπήρξε η απόλυτη καταστροφή, για τον Γκάλη οι Αμπελόκηποι στις 18 (να άλλη μια σύμπτωση) Οκτωβρίου του 1994, ήταν απλώς ένα πρόωρο και άδοξο αντίο!

Αμ' το άλλο (των συμπτώσεων); Στις 14 Ιουνίου του 1987 στη μάχη του Νέου Φαλήρου ο Γκάλης οδήγησε την Ελλάδα στο θρόνο του Ευρωμπάσκετ και ο ίδιος στέφθηκε αυτοκράτωρ της Ευρώπης, ενώ στις 14 Ιουνίου του 1800 στη μάχη του Μαρένγκο ο Ναπολέων αφού επέζησε της επίθεσης του Έλληνα (επικεφαλής των Αυστριακών δυνάμεων) Κωνσταντίνου Μελά και διασώθηκε από τον στρατηγό του Λουί Ντεσέ ισχυροποίησε τη θέση του και συνέχισε την πορεία του προς τα ύπατα αξιώματα. Ο Ντεσέ πέθανε στη μάχη του Μαρένγκο, ενώ στη μάχη του Νέου Φαλήρου ο Γκάλης... πέθανε τους Σοβιετικούς!

Νισάφι, όμως, με την αντιδιαστολή και τους παράλληλους βίους, στο κάτω κάτω αφιέρωμα στο ντεμπούτο του Γκάλη είναι αυτό και όχι στον Μέγα Ναπολέοντα, απλώς αξίζει να επισημανθεί ότι ενώ ο Βοναπάρτης είχε το προσωνύμιο «le petit caporal» (ο μικρός δεκανέας), ο Νικ αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αρχιστρατήγου και αφού είχε διατελέσει αρχηγός του ΓΕΣ!

Κλείνω, λοιπόν, εδώ αυτή τις Ναπολεόντειες αναφορές, απλώς υποκύπτω στον πειρασμό να γράψω πως και οι δυο τους έδωσαν σάρκα και οστά στην προσταγή της υπέρβασης που δίνει ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο». Ζητεί, λέει, ο πιτσιρικάς μια κρητική προσταγή από τον παππού του κι αυτός τον ορμηνεύει «Φτάσε όπου μπορείς παιδί μου».

Ο μικρός δεν ικανοποιείται και επιμένει: «Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δώσ' μου μιαν πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή»

Τότε ο παππούς του δίνει την πιο δύσκολη την πιο κρητικιά και την πιο σπουδαία προσταγή: «Φτάσε όπου δεν μπορείς παιδί μου»!

Νομίζω ότι ο Γκάλης αφού πρώτα έφτασε όπου μπορούσε, ύστερα έβαλε σε λειτουργία τις σούστες του, νίκησε το νόμο της βαρύτητας, έθεσε έναν πήδο (που λένε και στο χωριό μου) κι έφτασε εκεί όπου δεν μπορούσε!

Α, ξέχασα να σας γράψω, πως (μετά τον Ναπολέοντα) επικαλέστηκα και τον Καζαντζάκη, διότι κι αυτός μπλέκεται στη σημερινή επέτειο, διότι γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1885, οπότε πέσαμε στην περίπτωση. Πέφτουμε επίσης στην περίπτωση του θανάτου του μαρκήσιου ντε Σαντ (στις 2 Δεκεμβρίου του 1814), αλλά δεν χρειάζεται να τα μπλέξω κι άλλο, μολονότι ώρες -ώρες ο Γκάλης υπήρξε σαδιστής προς τους αντιπάλους του!

Στο μεταξύ μετρώ τις λέξεις που έχω γράψει ως τώρα τις βγάζω αισίως 670 και φρικάρω διότι, διάβολε, δεν έχω γράψει λέξη για τη σημερινή επέτειο. Αλλά πάλι αναρωτιέμαι τι (άλλο) να γράψω; Για τα διατρέξαντα εκείνη την Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου του 1979 (ΑΡΗΣ-Ηρακλής 79-78) στο Παλέ Ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης έχουν γραφτεί, υπενθυμιστεί ή αποκαλυφτεί τα πάντα, ακόμη και η τάπα, που έκανε ο Γκάλης στον Σωτήρη Σακελλαρίου στην τελευταία φάση του ματς, όταν ο «Σπόρος» προσπάθησε in extremis να δώσει τη νίκη στον Ηρακλή!

Ναι, δεν είναι ανέκδοτο: τρία λεπτά πριν από τη λήξη ο Γκάλης γράφει με μπάσιμο το 71-67, ο Σακελλαρίου με καλάθι και φάουλ μειώνει σε 71-70, ο Γκάλης απαντά (73-70), ο Γιάννης Τσουμής σκοράρει για το 73-72, ο Σακελλαρίου δίνει προβάδισμα στον Ηρακλή (73-74), ο ΧΑΡΗΣ Παπαγεωργίου ξαναβάζει μπροστά τον Άρη (75-74), ο Γκάλης πετυχαίνει το 77-74, ο Γιάννης Βαγιακάκος φέρνει το ντέρμπι στο 77-76, στα 13'' ο Γκάλης με τζαμπ σουτ κάνει το σκορ 79-76, ακολουθεί το καλάθι του Βασίλη Μάντη (79-78), στη συνέχεια ο ΑΡΗΣ χάνει την μπάλα, που φτάνει στα χέρια του Σακελλαρίου, αυτός σουτάρει και τότε όντως ο Γκάλης εισακούει την προσταγή του Καζαντζάκη…

Φτάσε όπου δεν μπορείς παιδί μου!

Σε μια από τις σπάνιες φορές που ο Γκάλης μπλόκαρε σουτ αντιπάλου, (και γι αυτό όποτε το θυμάται βάζει τα γέλια) σηκώνεται μπροστά στον Σωτήρη και του κατεβάζει τον γενικό!

Πέρυσι τέτοια μέρα ήμουν στη Θεσσαλονίκη, γι αυτόν ακριβώς τον λόγο: μια αφιερωματική εκπομπή για την τριακοστή επέτειο από την πρώτη εμφάνιση του Γκάλη στο ελληνικό μπάσκετ. Αυτό το (δίκην remake του ντεμπούτου του)ντοκιμαντέρ προβλήθηκε από την τηλεόραση του ΣΚΑΙ το Σάββατο 8 Μαΐου (μεσούντος του Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας στο Παρίσι) και επειδή το θεωρώ ως ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει στην καριέρα μου, παίρνω το θάρρος να ξαναμοιραστώ μερικά αποσπάσματα του μαζί σας…

Εκείνο το απόγευμα που έγιναν τα γυρίσματα στο Αλεξάνδρειο και στο καφενείο, όπου συχνάζουν ακόμη οι παλιοί Αρειανοί, προσέτρεξαν όλοι! Συμπαίκτες του (Βασίλης Παραμανίδης, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Διονύσης Ανανιάδης), αντίπαλοι (Σωτήρης Σακελλαρίου), ο ένας διαιτητής (Γιώργος Προεστός), ο ασίσταντ του Φρανκ Ντέβελι στον πάγκο (Γιωργής Μπουσβάρος), δημοσιογράφοι (ΠΑΡΗΣ Καλημερίδης, Χρήστος Σαμαράς), ο τότε γενικός αρχηγός και Πατριάρχης του Άρεως (Ανέστης Πεταλίδης) ο άνθρωπος που τον έφερε στην Ελλάδα (Γιώργος Τσιλιγκαρίδης). Α, ναι, ήταν κι αυτός μαζί μας!

Ήρθε και ο Νικ, δεν αρνήθηκε. Τον έψησα, χωρίς (οφείλω να ομολογήσω, ιδιαίτερο κόπο) ένεκα της περιστάσεως και της... πανδημίας και σε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του όχι μόνο ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση, αλλά το καταχάρηκε κιόλας. Κάποια στιγμή μάλιστα ζήτησα απ' αυτόν και τον Σακελλαρίου την αναπαράσταση της τελευταίας φάσης και τότε ο Νικ που είχε αρχίσει το ζέσταμα από πριν, πέταξε το μαύρο δερμάτινο παλτό του και όχι μόνο έκανε πάλι την τάπα, αλλά πήρε φόρα κι άρχισε τα τζαμπ σουτ, τα λέι απ, τα σπασίματα της μέσης στον αέρα. Με τη φόρα που είχε πάρει και τον ενθουσιασμό του μικρού παιδιού όταν ανακαλύπτει ξεκλείδωτο το ντουλάπι με το βάζο της μαρμελάδας, έπαιξε μέχρι να ιδρώσει και αν τον άφηνα λίγο ακόμη μπορεί κιόλας να κάρφωνε όπως (τον είδα δύο φορές στη ζωή μου), σε ένα ματς πρωταθλήματος με τον Ιωνικό στη Νίκαια και σε έναν αγώνα της εθνικής με τη Βουλγαρία!

Έπεσε πολύ γέλιο εκείνη τη μέρα στο Αλεξάνδρειο. Κάποια στιγμή μάλιστα μαζεύτηκαν γύρω γύρω και οι υπάλληλοι του Παλέ, άναψαν όλα τα φώτα και για μια στιγμή θαρρώ πως ο Γκάλης κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να μη δακρύσει. Αναστορήθηκε όλες τις μεγάλες στιγμές που έζησε στο ναό, στον οποίο ιερουργούσε και ένιωσε να περνάει σαν φιλμ από μπροστά του όλη η ζωή του…

Κάποια στιγμή αυτή η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Ο καθένας μας μάζεψε τα πράγματα του και χαθήκαμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, κουβαλώντας την αύρα και τη νοσταλγία μιας άλλης εποχής και τις υπέροχες αναμνήσεις και εικόνες εκείνης της βραδιάς. Του είπα «ευχαριστώ», τον αγκάλιασα, του έδωσα ένα φιλί και του 'ταξα, πως πρώτα ο θεός, θα ξανακάνουμε το ίδιο αφιέρωμα στις 2 Δεκεμβρίου του 2029!!!

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΑΓΩΝΑ

Αλέξανδρειο, Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 1979, ώρα έναρξης 21.00
Πρεμιέρα πρωταθλήματος Α’ εθνικής περιόδου 1979-80

ΑΡΗΣ-Ηρακλής 79-78 (ημίχρονο 44-37)

ΑΡΗΣ: Αλεξανδρής 10, Παπαγεωργίου 20, Παραμανίδης 8, Σπάρταλης, Γεωργαλής-Γκάλης 30, Σκόνδρας 5, Καλαντίδης 2, Ανανιάδης, Βαμβακούδης, Στυλιανού 4. Προπονητής: Φρανκ Ντέβελι
ΗΡΑΚΛΗΣ: Πιλαφίδης 13, Τζάμος, Καρατζουλίδης 16, Καράογλου, Σακελλαρίου 19, Μάντης 12, Τσομπανάκης 6, Βαγιακάκος 2, Τσουμής 10, Ναλμπάντης. Προπονητής: Μάκης Πυριτίδης

Διαιτητές: Γιώργος Προεστός, Παναγιώτης Οικονομίδης
Αντιπρόσωπος ΕΟΚ: Κωστίνος. Χρονομέτρης: Παπαδόπουλος. Σημειωτής: Δρομπουλιανούδης. Χρονομέτρης 30'': Μπέλτζου

http://www.gazzetta.gr/bloggers/vasilis-sk...91%CE%BD%CE%B1% CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%28%CE%93%CE%BA%CF%81%CE%AD%CE%BA%CE%BF%29-%CE%93%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B7

[El_Cid]

http://www.gazzetta.gr/bloggers/vasilis-sk...91%CE%BD%CE%AD% CF%83%CF%84%CE%B7,-%CE%BC%CE%AC%CF%80%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%B6%CE%B9-%28videos%29

Ανέστη, μάπα το καρπούζι!

Τριάντα ένα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του Νίκου Γκάλη στα ελληνικά παρκέ, επτά άνθρωποι, ο σταρ και έξι συμπρωταγωνιστές, γυρίζουν τον χρόνο πίσω στο ντεμπούτο του «Νο7».
Ο ΔΡΑΣΤΗΣ

Νίκος Γκάλης

«Είμαι ο πρώτος που κρίνω τον εαυτό μου και μάλιστα κάνω πολύ σκληρή αυτοκριτική. Δεν έπαιξα πολύ καλά, εκείνο το βράδυ, το αναγνωρίζω και μάλιστα θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου. Ήμουν, όμως, 22 ετών κι αγωνιζόμουν για πρώτη φορά σε ένα καινούργιο περιβάλλον, με διαφορετικούς κανονισμούς κι ενώ ο κόσμος περίμενε να μη χάσω ούτε ένα σουτ. Στο τέλος έβαλα δυο τρία κρίσιμα καλάθια, έκανα και μια τάπα στον Σακελλαρίου κι ευτυχώς νικήσαμε».

Ο ΦΡΟΥΡΟΣ

Σωτήρης Σακελλαρίου

«Με ζόρισε πολύ, γιατί έκανα το λάθος να τον μαρκάρω στα δύο μέτρα. Με την πρώτη προσποίηση που έκανε ότι θα πάει αριστερά και το σπάσιμο της μέσης για να γυρίσει προς τη δεξιά πλευρά, βρισκόμουν, χωρίς να το καταλάβω, εκτός φάσης. Κάποια στιγμή στη διάρκεια του αγώνα αποφάσισα να τον παίξω over play, για να μην πάρει την μπάλα, αλλά και πάλι μου ξέφευγε με ένα βήμα και ξαφνικά βρισκόταν δυο μέτρα μπροστά μου. Στο τέλος αγανάκτησα, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι είχα την τιμή να γίνω ο πρώτος παίκτης που τον μάρκαρε στην Ευρώπη. Τρία χρόνια αργότερα είχα το προνόμιο να μαρκάρω και τον Μάικλ Τζόρνταν, οπότε έκλεισα ως παίκτης»!

Η ΒΟΗΘΕΙΑ

Τάκης Καρατζουλίδης

«Δε θα ξεχάσω ποτέ τι έκανε σε μια φάση που πήγα να δώσω βοήθεια στον Σωτήρη και κλείσω τον διάδρομο για να σταματήσω το μπάσιμο του Νικου. Περπάτησε στον αέρα, σαν να καταργούσε το νόμο της βαρύτητας κι έβλεπα πεταλούδες»!

Ο ΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣ

Βαγγέλης Αλεξανδρής

«Ήταν αγχωμένος από τα πειράγματα του Καλαντίδη για τον Σακελλαρίου και γι' αυτό επηρεάστηκε πολύ στο παιχνίδι του. Όλοι, όμως, ξέραμε ότι ήταν τεφαρίκι, μάλιστα εγώ ήμουν ο πρώτος που τον τσεκάρισα, όταν ήλθε από την Αμερική και μας τον έφερε ο Πεταλίδης στην προπόνηση. Ήταν λεπτές οι ισορροπίες γιατί στην ομάδα υπήρχε και ο ΧΑΡΗΣ Παπαγεωργίου, άρα εγώ ως πλέι μέικερ έπρεπε να φροντίζω να μένουν ευχαριστημένοι και οι δύο».

Ο... ΦΟΙΡΟΣ

Διονύσης Ανανιάδης

«Για μένα εκείνο το ματς ήταν η αρχή της επόμενης ζωής μου. Τότε είχε μεγάλη σημασία να είσαι παίκτης της πρώτης πεντάδας, αλλά με το που ήρθε ο Νικ, εγώ έχασα τη θέση του βασικού σούτιγκ γκαρντ. Συνειδητοποίησα ότι η θέση αυτή θα ήταν καπαρωμένη για πολλά χρόνια, γι' αυτό αποφάσισα να αλλάξω στυλ παιχνιδιού κι από εκεί που ήμουν σκόρερ, έγινα ένας μπασκετικός... Φοιρός»!

Ο ΕΓΓΥΗΤΗΣ

Ανέστης Πεταλίδης

«Εγώ είχα πιο πολύ άγχος από το Νίκο, γιατί με το που τον είδα στο αεροδρόμιο για πρώτη φορά, πιο κοντό απ' ό,τι περιμέναμε, με κορμί μποξέρ και με πρησμένο το στόμα του από ένα απόστημα στο δόντι είπα "ωχ φάγαμε πακέτο". Του έριξα πάνω του τον Αλεξανδρή στην προπόνηση και μόνο τότε ησύχασα, αλλά το βράδυ της πρεμιέρας του με τον Ηρακλή, ερχόντουσαν όλοι και μου έλεγαν "Ανέστη, μάπα το καρπούζι. Αυτός χάνει λέι απ μόνος του». Τους είπα τότε ότι βιάζονται και σύντομα θα γλείφουν εκεί που φτύνουν, αλλά η αμφιβολία ήταν έντονη. Ακόμη κι ο τότε πρόεδρος ο Μενέλαος Χατζηγεωργίου με ρώτησε ανήσυχος το ίδιο βράδυ τι κάμουμε μ' αυτόν;" και θυμάμαι τι ακριβώς του είπα: "Προχωράμε, Μενέλαε και μη σε νοιάζει. Δεν το 'χεις καταλάβει, αλλά μ' αυτόν τελειώσαμε. Μ' αυτόν θα ανέβουμε στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης»!

Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ

Γιώργος Προεστός

«Εκείνο το ξεπέταγμα του στον αιφνιδιασμό και το σπάσιμα της μέσης με άφησαν από την πρώτη φάση με το στόμα ανοιχτό. Κατάλαβα ότι θα περάσουμε δύσκολο βράδυ προσπαθώντας να τον ακολουθήσουμε. Λαχάνιασα για να τον προλάβω όταν εφορμούσε προς το καλάθι, αλλά αισθάνομαι κι εγώ μέρος της Ιστορίας διότι τον έστειλα για πρώτη φορά στη γραμμή των βολών και του σφύριξα το πρώτο φάουλ εις βάρος του. Σε εκείνο το ματς δεν είχε προλάβει να προσαρμοστεί στους κανονισμούς και συνηθισμένος από το κολέγιο, έκανε 3-4 φορές βήματα, μάλιστα απορούσε και διαμαρτυρόταν επειδή του τα καταλογίσαμε».

[El_Cid]

http://www.gazzetta.gr/bloggers/vasilis-sk...νάκης-73-Γκάλης -62-και-τα-ρέστα-παγωτά
Γιαννάκης 73 - Γκάλης 62 και τα ρέστα παγωτά!
Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011 00:01

O Bασίλης Σκουντής ξεφυλλίζει προς τα πίσω το ημερολόγιο, φτάνει στην 24η Ιανουαρίου του 1981, μπαίνει στο γήπεδο του Πλάτωνα, βάζει στο βίντεο το απόλυτο two-man show του ελληνικού μπάσκετ και αναρωτιέται πόσο κάνουν 73 συν 62... Κανονικά θα ’πρεπε να γυρίσω ακόμη πιο πίσω το ρολόι και να φτάσω στην 24η Ιανουαρίου (όχι του 1981, αλλά) του 1941, οπότε γεννήθηκε στο Μπρούκλιν ο Νιλ Ντάιαμοντ, ο οποίος σχετίζεται εμμέσως πλην σαφώς με τη δική μας ιστορία: έχει την ίδια μέρα γενέθλια με το μεγαλύτερο two-man show στα χρονικά του ελληνικού πρωταθλήματος και συν τοις άλλοις (το 1977) έβγαλε έναν δίσκο, ο τίτλος του οποίου θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το soundtrack της διπλής μπασκετικής ραψωδίας…

Ι’ m glad you ’re here with me tonight!

Έπεσε διάνα με αυτόν τον τίτλο ο Αμερικανός τραγουδοποιός, διότι ο Γιαννάκης και ο Γκάλης θα μπορούσαν να αφιερώσουν ο ένας προς τον άλλον αυτό το άλμπουμ και να μην το χορταίνουν, καθότι εκείνη την (ανεξίτηλα χαραγμένη στο βιβλίο των ρεκόρ) χειμωνιάτικη βραδιά κι οι δυο ήταν πολύ χαρούμενοι που συνευρεύθησαν!

Τόση ήταν η χαρά, που έτρεχε από τα μπατζάκια τους ώστε (για να επικαλεστώ κι ένα από τα τραγούδια του δίσκου του Ντάιαμοντ) δεν σκέφτηκαν καν να προσφέρουν λουλούδια ο ένας στον άλλον…

Αντ’ αυτών πρόσφεραν ένα κονσέρτο για πολυβόλα!

Τη θυμάμαι εκείνη τη βραδιά, σαν να ’ταν χθες: νεαρός δημοσιογράφος, όρθιος στα υποτυπώδη δημοσιογραφικά θεωρεία του «Πλάτωνα», που είχε γεμίσει ασφυκτικά από νωρίς προς χάριν της κόντρας του τοπικού ήρωα με τον ξένο εισβολέα! Μια κόντρα που είχε αργήσει 14 μήνες, στο πέρασμα των οποίων, από ατυχή συγκυρία (εξαιτίας του συστήματος διαχωρισμού των ομάδων του Νότου και του Βορρά που λανσάρισε την σεζόν 1979-80 ο Στέλιος Γιώσης) ο Παναγιώτης κι ο Νίκος δεν είχαν αναμετρηθεί ποτέ!

Οι δυο τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά ένα πρωινό του Απριλίου του 1980 στο γήπεδο του Σπόρτιγκ, όπου μαζεύτηκε η εθνική ομάδα για να αρχίσει την προετοιμασία της ενόψει του Προολυμπιακού Τουρνουά στο Βεβέ, μάλιστα (αυτό πια είναι από άλλο ανέκδοτο) την ημέρα του ντεμπούτου του Γκάλη στην ελβετική πόλη (6 Μαΐου 1980) στην Κοζάνη γεννιόταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης! Τότε έδωσαν για πρώτη φορά ο ένας στον άλλον το χέρι, τότε συστήθηκαν, τότε άρχισαν ν’ αλλάζουν πάσες, τότε άρχισαν να γράφουν μια ιστορία που εξελίχθηκε σε παραμύθι…

Τότε για πρώτη φορά απέδειξαν πως για τα επόμενα 13 χρόνια, μαζί δεν (θα) κάνουνε και χώρια δεν (θα) μπορούνε!

· Στα 22 χρόνια του ο Γιαννάκης είχε πυκνά μαλλιά με αφέλειες, φορούσε το Νο 6 και τα μποτάκια της Adidas με τις τρεις μπλε ρίγες, κουβαλούσε το παράσημο το έπος της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς Αγώνες του Σπλιτ (Σεπτέμβριος ’79), σκεπτόταν ήδη το ταξίδι του στην Αμερική και αποτελούσε τον μεταγραφικό πόθο του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ…

· Στα 24 χρόνια του ο Γκάλης είχε άφρο μαλλί, φορούσε το Νο7, έναν χρυσό σταυρό στο δασύτριχο στήθος του και χαμηλά άσπρα Pony (που μέσα στην ματαιοδοξία μου τα ζήλεψα κι εγώ και ικέτευα γονατιστός τον πατέρα μου να μου τα αγοράσει, εντέλει τα δανείστηκα από έναν συμμαθητή μου!), κουβαλούσε τον μύθο του τρίτου σκόρερ του NCAA και την ετικέτα του Superman, με την οποία προσγειώθηκε στον πλανήτη του ευρωπαϊκού μπάσκετ!

Το φιλοθεάμον κοινό διψούσε για αυτή τη μεγάλη κόντρα, τη λαχταρούσε κιόλας έναν ολόκληρο χρόνο. Τα κατορθώματα του «δράκου» ήταν ήδη déjà vu, όσο για τον «γκάνγκστερ» οι φίλαθλοι στην Αθήνα τον αντίκρισαν για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1980, όταν κατέβηκε για τους αγώνες με τον Ολυμπιακό (Σάββατο) και την ΑΕΚ (Κυριακή). Παρεμπιπτόντως οι ομάδες έπαιζαν δυο «κολλητά» ματς εκείνη την εποχή, για να περιοριστούν τα ταξίδια και οι δαπάνες, οπότε το μενού του weekend ήταν όντως χορταστικό. Με τις εφημερίδες της εποχής να εξάπτουν τη φαντασία του κόσμου προαναγγέλλοντας την άφιξη του Νικ λες και επρόκειτο για τον περιλάλητο Μεσσία («Πάμε να δούμε τον Γκάλη») στο Παπαστράτειο και στο γήπεδο του Ιωνικού ΝΦ δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο ΑΡΗΣ ηττήθηκε και στα δύο ματς (90-89 από τον Ολυμπιακό και 106-105 από την ΑΕΚ), αλλά οι εμφανίσεις του Γκάλη υπήρξαν σαγηνευτικές: μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες σημείωσε (28+56) 84 πόντους, ενώ την ίδια στιγμή ο Γιαννάκης προσπαθούσε να διασώσει τον Ιωνικό, που εντέλει τη σκαπουλάρισε αφήνοντας πίσω του τον Πανιώνιο και τον ΒΑΟ…

Για τους μερακλήδες της ελληνικής καλαθοσφαίρισης, το έργο Γιαννάκης vs Γκάλης ήταν όχι μόνον πρώτης, αλλά και αγωνιώδους προβολής! Πριν από ενάμιση χρόνο ολάκερη η Αμερική εκστασιαζόταν στην προσμονή του τελικού του NCAA (Μίσιγκαν Στέιτ-Ιντιάνα Στέιτ) ανάμεσα στον Μάτζικ Τζόνσον και στον Λάρυ Μπερντ και εκείνο το βράδυ της 24ης Ιανουαρίου του 1981 οι Έλληνες φίλαθλοι ζούσαν τη δική τους «παράνοια»: οι ουρές έξω από το γήπεδο έφταναν έως την πύλη του… Γ' Νεκροταφείου, ο έφορος Σταύρος Συμεωνίδης κρυβόταν όλη την εβδομάδα γιατί είχε βρει τον μπελά του με τα περιβόητα «φοράκια» (της δωρεάν εισόδου) και αίφνης το ελληνικό μπάσκετ απέκτησε το δικό του γουέστερν!

Στην κυριολεξία western, καθότι ο Πλάτωνας βρίσκεται στη δυτική όχθη!

Το ματς άρχισε στις έξι το απόγευμα (μέρα Σάββατο) με διαιτητές τον Παναγιώτη Τσολακίδη και τον Χριστόδουλο Οικονομίδη και από την πρώτη στιγμή εξελίχθηκε σε κόλαση, στο πεδίο της οποίας μονομαχούσαν δύο απεσταλμένοι του… Εωσφόρου! Ο Γιαννάκης και ο Γκάλης έβγαλαν τα εξάσφαιρα τους και πυροβολούσαν ασταμάτητα, πιο γρήγορα ακόμη κι από τη σκιά τους, μεγάλοι πρωταγωνιστές σε ένα τρομακτικό θρίλερ, που υπερέβη τα όρια του συναγερμού, όπως αποδεικνύεται και από το πυκνογραμμένο φύλλο αγώνα, το οποίο είναι γεμάτο από ενστάσεις ( δύο), τεχνικές ποινές και διάφορες παρατηρήσεις, όπως η αναφορά του συνηθισμένου συνθήματος των οπαδών του Ιωνικού: «ΕΟΚ πουλημένη, η Νίκαια δεν πεθαίνει»!

Πάνω στο παρκέ ο Γκάλης και ο Γιαννάκης κάνουν παπάδες. Οργιάζουν. Ξεπερνούν όχι μονάχα τη λογική, αλλά ακόμη και τη φαντασία! Η λήξη του πρώτου ημιχρόνου βρίσκει τον Ιωνικό να προηγείται με 53-51, ενώ στο τέλος του κανονικού αγώνα αποτυπώνεται το ισόπαλο 101-101, δια χειρός του Βασίλη Νυδριώτη, που ευστόχησε σε δύο ελεύθερες βολές. Στα τελευταία δευτερόλεπτα της παράτασης ο Νάστος αστόχησε σε δύο βολές, αλλά ο Ιωνικός δεν πρόλαβε να σκοράρει και ο ΑΡΗΣ με προπονητή (στην πρώτη από τις δύο σεζόν του) τον Ντούσαν Ίβκοβιτς δραπέτευσε από τη Νίκαια ζωντανός (113-114) σε ένα πραγματικά συγκλονιστικό, φαντασμαγορικό και ιστορικό αγώνα…

Στον επίλογο αυτού του μοναδικού «two-man show» (και χωρίς εκείνη την εποχή να υπάρχουν τα τρίποντα) η σούμα βγάζει 73 πόντους για τον Γιαννάκη και 62 για τον Γκάλη! Ο Παναγιώτης έβαλε 34 στο πρώτο ημίχρονο, 31 στο δεύτερο και 8 στην παράταση, ενώ στον αντίποδα ο Γκάλης είχε 37+32+2, αλλά υπάρχουν και άλλες… ανατριχιαστικές λεπτομέρειες…

Θυμάμαι (αλλά το επιβεβαιώνω και από τη ροή του σκορ στο φύλλο αγώνα) ότι επί έξι λεπτά στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου σκόραραν (και νομίζω ότι σούταραν κιόλας) μονάχα οι δυο τους: σε αυτό το χρονικό διάστημα πέτυχαν από 14 πόντους ο καθένας και μετέτρεψαν το σκορ από 26-17 σε 40-31!

Οι συνθέσεις του ιστορικού αγώνα:

ΙΩΝΙΚΟΣ: Νυδριώτης 12, Αλεξανδρίδης 10, Μπεζαντάκος 2, Κατσαφάδος, Πετρίδης 2, Γιαννάκης73, Γουργιώτης 14, Μπολάτογλου, ΛάζΑΡΗΣ, Μίσσας.
Προπονητής: Κώστας Αναστασάτος.
ΑΡΗΣ: Σκόνδρας 8, Γκάλης 62, Παραμανίδης 14, Ανανιάδης 2, Ρωμανίδης 5, Στυλιανού 21, Τσαχτάνης, Βαμβακούδης 2, Νάστος, Οικονόμου.
Προπονητής: Ντούσαν Ίβκοβιτς.

· Οι 73 πόντοι του Γκάλη συνιστούν τη δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών (μετά τους 143 του Αριστείδη Μούμογλου στο ματς Ηρακλής-ΒΑΟ το 1972) και πάνω από τους 71 του Παράσχου Τσάνταλη (Πανελλήνιος-Πανιώνιος, το 1971). Με τους 62 πόντους ο Γκάλης κατέχει το τέταρτο καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία της Α’ Εθνικής, ενώ εκείνη τη σεζόν βγήκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 1.143 πόντους. Έναντι 773 του Γιαννάκη και 670 του Μάνθου Κατσούλη (παοκ).

· Μετά από 13 χρόνια (τον Οκτώβριο του ’94 στο Μετς) ο Γκάλης αποχώρησε με τον τίτλο του πρώτου σκόρερ όλων των εποχών, καθώς πέτυχε 12.857 πόντους σε 385 ματς (33.4 κατά μέσο όρο), αγωνιζόμενος με τον Άρη και τον Παναθηναϊκό. Αναδείχθηκε έντεκα φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, ενώ αναρριχήθηκε στην κορυφή στις 29 Φεβρουαρίου του 1992 στο Μετς (Παγκράτι-ΑΡΗΣ 90-98), όπου ξεπέρασε τον μέχρι τότε Νο1, Βασίλη Γκούμα (11.030). Ο Γιαννάκης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ το 1980, δεύτερος το 1981 και το 19084 και τρίτος το 1978, ενώ αποσύρθηκε το 1996 έχοντας σημειώσει με τον Ιωνικό, τον Άρη, τον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό 9.291 πόντους σε 493 ματς (18.8 κατά μέσο όρο).

[accor6]

Einai deuteros scorer olws ton epoxwn swsta? Oxi prwtos..

[El_Cid]

Πρώτος είναι νομίζω φίλε. Αν θυμάμαι καλά έσπασε το ρεκόρ του Γκούμα σε ένα ματς με το Παγκράτι.

[El_Cid]

[El_Cid]

[El_Cid]

Αξεπέραστος ο Νίκος Γκάλης
PRESSARIS.gr

Ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο πέτυχε 87 πόντους συνολικά στον προημιτελικό, τον ημιτελικό και τον τελικό του Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας που ολοκληρώθηκε, αλλά πάλι βλέπει την… πλάτη του Νίκου Γκάλη. Η απόδοσή του είναι η μεγαλύτερη στους τρεις τελευταίους αγώνες της διοργάνωσης μετά τον Νίκο Γκάλη.
Ο «Λα Μπόμπα» πέτυχε 26 πόντους απέναντι στη Σλοβενία, 35 κόντρα στα Σκόπια και 27 κόντρα στη Γαλλία. Ο μεγάλος Νίκος Γκάλης το 1987 ως αθλητής του Άρη στην Εθνική είχε 38 (κόντρα στην Ιταλία), 30 (κόντρα στη Γιουγκοσλαβία) και 40 (κόντρα στη Σοβιετική Ένωση) πόντους αντίστοιχα, φτάνοντας συνολικά τους 107. Πριν από τον Ναβάρο είχαν ξεχωρίσει ο Άρβιντας Σαμπόνις το 1995 με 79 πόντους στα τρία τελευταία ματς, ο Σαρούνας Μαρτσιουλιόνις με 75 στην ίδια διοργάνωση και ο Πάου Γκασόλ με ισάριθμους το 2003. Το 2001 ο Πέτζα Στογιάκοβιτς είχε 74 πόντους σε προημιτελικό, ημιτελικό και τελικό και το 2005 ο Ντιρκ Νοβίτσκι 72.

[accor6]

[El_Cid]

Όταν ο "ΘΕΟΣ" φόρεσε την κίτρινη φανέλα (pics+vids)
http://www2.allaboutaris.com/item.asp?id=2639

[El_Cid]

Ο Βλαντιμίρ Στάνκοβιτς θεωρείται ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, μέλος από την γέννηση της στην Ευρωλίγκα και επί σειρά ετών σε ισπανικές εφημερίδες και στην Λίγκα ACB. Ακόμη ένας που υποκλίνεται στον Νίκο Γκάλη, κάνοντας ένα αφιέρωμα με τον τίτλο «Nikos Gallis, a scoring machine»

Το εν λόγω αφιέρωμα για τον κορυφαίο Έλληνα καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών είναι στην επίσημη ιστοσελίδα της Ευρωλίγκα και στο τόπικ «Voices» (όπου γίνεται αναφορά στους κορυφαίους Ευρωπαίους καλαθοσφαριστές) το οποίο επιμελείται ο Βλάντιμιρ Στάνκοβιτς ο οποίος αναφέρει με λεπτομέρειες την καριέρα του Νίκου Γκάλη με τον ΑΡΗ, τον Παναθηναικό και την Εθνική Ελλάδος, χωρίζοντας το σε τρία κομμάτια. Το πρώτο με τίτλο «Από το ρινγκ στο παρκέ» όπου αναφέρεται στην καριέρα του στις Η.Π.Α, για το πώς παράτησε την πυγμαχία αλλά και τα κατορθώματα του με τον ΆΡΗ και την Εθνική ομάδα. Το δεύτερο με τίτλο «Το θαύμα του Πειραιά» όπου η αναφορά γίνεται στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου του Ευρωμπάσκετ του 1987, ενώ το τρίτο με τίτλο: «Ο πρώτος Ευρωπαιος εκατομμυριούχος».

Αρχικά ο έμπειρος δημοσιογράφος αναφέρει ότι: «Στην ιστορία της Ευρωλίγκα υπήρξαν πολύ μεγάλοι παίκτες, που παρά τις λαμπρές τους καριέρες, δεν μπόρεσαν να κερδίσουν του Κυπελλου Πρωταθλητριών. Ήδη έχω γράψει για μερικούς από αυτούς όπως τους Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς και Κρέσιμιρ Τσόσιτς. Ένας από αυτούς είναι ο θρυλικός Νίκος Γκάλης, μια από τις μεγαλύτερες φιγούρες του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου μπάσκετ την δεκαετία του `80. Αν έπρεπε να ορίσω τι ήταν ο Γκάλης με λίγες λέξεις, θα ήταν πολύ εύκολο: Μια μηχανή που σκοράρει. Έχω δει πολλούς μεγάλους σκόρερ και είναι δύσκολο να επιλέξω τον "Καλύτερο". Σε μία φανταστική επιλογή όπως θα έλεγα τους
Ραντιβόι Κόρατς, Νίκολα Πλέτσας, Ντράζεν Πέτροβιτς, Όσκαρ Σμιτ, Ντράζεν Νταλιμπάγκιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, Μανουέλ Ράγκα, Μπομπ Μορς, Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο και φυσικά τον Νίκο Γκάλη. Σε σύγκριση με τους προαναφερθέντες ο Γκάλης είχε ένα μειονέκτημα. Το ύψος του. Ήταν μόλις 1,83μ., ύψος που θεωρείται μικρό ακόμα και για πλέι μέικερ, όμως ο Γκάλης υπήρξε στην καριέρα του ένας ασταμάτητος σούτινγκ γκαρντ!

Ήταν απίστευτα εύκολο γι` αυτόν να σκοράρει και μπορούσε να το κάνει με τον πιο απίθανο τρόπο. Μπορούσε να σουτάρει από μέση απόσταση, από το τρίποντο, να διεισδύσει, να τρέξει στον αιφνιδιασμό, να πηδήξει πιο ψηλά και από ψηλότερους αντιπάλους του... Ήταν σχεδόν πάντα κοντύτερος από τους αντιπάλους του, όμως πάντα πιο δυνατός και καλύτερα προετοιμασμένος. Μπορούσε να παίξει χωρίς πρόβλημα 40 λεπτά και να πηδάει για ελεύθερα σουτ..."

Το αφιέρωμα ξεκινάει από το Σίτον Χολ και την εκεί καριέρα του, την προσπάθεια του να κλείσει συμβόλαιο στους Μπόστον Σέλτικς, για το πως ήρθε στον ΑΡΗ, για το ντεμπούτο του στις 2 Δεκεμβρίου 1979 με την κίτρινη φανέλα, για τα κατορθώματά του με την Εθνική ομάδα, τους 40 πόντους του στον τελικό του Ευρωμπάσκετ 1987 κόντρα στους Σοβιετικούς.
Ο Γκάλης παραμένει ακόμα ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Ευρωμπάσκετ με 1.032 πόντους! Στις διοργανώσεις της FIBA οι 23 ασίστ κόντρα στη Ουουσικαουπούνκι το 1990 παραμένουν ακόμα ακατάρριπτο ρεκόρ! Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που αναφέρει ο Στάνκοβιτς είναι πως "η ελληνική ομοσπονδία είδε τους εγγεγραμμένους μπασκετμπολίστες να αυξάνονται από 92.731 το 1987 σε 163.000 το 1991" και αυτό λόγω κυρίως της παρουσίας του Γκάλη!

Αναφέρεται επίσης ότι όλοι οι μεγάλοι Ευρωπαικοί σύλλογο ήθελαν τον Νίκο Γκάλη αλλά αυτός αγαπούσε την Θεσσαλονίκη. Στο τρίτο κεφάλαιο αναφέρεται ότι πριν το Ευρωμπάσκετ του 1987 κέρδιζε 150.000 δολάρια τον χρόνια, μετά ανέβηκε στις 700.000 δολάρια για να είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που πήρε συμβόλαιο άνω του 1.000.000 δολαρίων. Στην Ελλάδα θεωρείται ως ο παίκτης που κέρδισε τα περισσότερα χρήματα από το μπάσκετ αλλά «κανείς δεν αρνείται ότι άξιζε κάθε δραχμή».

Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι σε περισσότερες από 12 χρονιές έχασε μόλις έξι αγώνες, έπαιξε στο 97% αυτών. Κέρδισε οχτώ πρωταθλήματα Ελλάδας και επτά κύπελλα Ελλάδας", ανέφερε ο έγκριτος δημοσιογράφος.
Στο τέλος του αφιερώματος γίνεται αναφορά στην είσοδο του το 2007 στο Χολ οφ Φέιμ της FIBΑ με το σχόλιο «Στο Χολ οφ Φέιμ του Σπρίνγκφιλντ θα μπει κάποια στιγμή γιατί το αξίζει!» ενώ κλείνει ως εξής: «Αφού έδωσε το καμπ του στην Χαλκιδική πριν λίγα χρόνια, ο Γκάλης δεν έχει καμία σχέση με το μπάσκετ πλέον. Δεν πηγαίνει καν στα παιχνίδια του Άρη. Ζει μια ήσυχη ζωή, αλλά για αυτούς που ήταν τυχεροί και τον είδαν να αγωνίζεται, μπορούν να λένε στους νεότερους πως "μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας σούπερ σκόρερ που τον έλεγαν Νίκος Γκάλης».

[RED DEVIL]

The best european to ever play the game.

Nikos Galis and his records will never be broken. Ever.

[El_Cid]

Νίκος Γκάλης: «Αν ξαναερχόμουν πάλι στον ΑΡΗ θα έπαιζα»

[22-03-2012, 22:36] by AllAboutARIS.com

[El_Cid]

Σουβλάκι «Νίκος Γκάλης» στο Τελ Αβίβ!
ΜΠΑΣΚΕΤ Νίκος Καραγιώργης



Το πόσο διάσημος είναι ο Άρης, ο μπασκετικός ειδικότερα Άρης, στο Ισραήλ, το καταλαβαίνει όποιος επισκεφτεί τη χώρα… Το διαπίστωσαν για μια ακόμη φορά οι Έλληνες που βρέθηκαν στο Τελ Αβίβ για τον αγώνα της Ευρωλίγκα Μακάμπι-Παναθηναϊκός. Σημείο αναφοράς στις μπασκετικές συζητήσεις ο Άρης και η μεγάλη ομάδα που είχε πριν μερικά χρόνια με ηγέτη τον Νίκο Γκάλη. Αναμενόμενο.

http://www.pressaris.gr/basketball/8707-so...is-sto-tel-aviv

[El_Cid]

Γιαννάκης: "Ευλογημένος που είχα συμπαίκτη τον Γκάλη..."
http://www.pressaris.gr/basketball/8730-gi...paikti-ton-gali

[Attilio]

Αποθεώθηκε ο τεράστιος Νίκος Γκάλης κατά την παρουσία του στο τουρνουά μικρών ηλικιών που διοργανώνει ο Ικαρος στη μνήμη του «Ανδρέα Μιαούλη».

Ο κορυφαίος Ελληνας αθλητής όλων των εποχών στην Ελλάδα, βράβευσε τον επίσης σπουδαίο Αγγελο Κορωνιό, ενώ το παρών έδωσαν ακόμη οι Γιάννης Ιωαννίδης, Νίκος Οικονόμου, Γιάννης Γιαννούλης, αλλά και η Μιρέλα Μανιάνι.


click:

[Attilio]

[El_Cid]

^^^ Η φυσική ακολουθία της παραπάνω φωτογραφίας είναι η μπάλα στο καλάθι της μπάογκ, το ταμπλό να δείχνει τον ΑΡΗ νικητή, ο Γκάλης να σηκώνει το κύπελλο του πρωταθλήματος και για... γαρνιτούρα μερικά μπουνίδια στη μάπα του Πρέλεβιτς....

[Saris]

Μετονομάζεται σε «Νίκος Γκάλης» το Παλέ ντε Σπορ! Της Καλλιθέας στη Ρόδο…

Το όνομα του Νίκου Γκάλη θα πάρει το Παλέ ντε Σπορ! Όχι της Θεσσαλονίκης, αλλά της Καλλιθέας στην Ρόδο, όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος του ΔΟΠΑΡ του Δήμου Ρόδου, Σάββας Διακοσταματίου!

Όπως τόνισε ο κ. Διακοσταματίου στην σημερινή συνέντευξη Τύπου για το φιλικό προς τιμή του Νίκου Γκάλη “είναι μεγάλη τιμή για ολόκληρο το νησί, το Δήμο Ρόδου και τον ΔΟΠΑΡ, η παρουσία του Νίκου Γκάλη, του κορυφαίου αθλητή όλων των εποχών, κατά την άποψη μου στο χώρο της καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα και όχι μόνο. Είναι επίσης τιμή και χαρά μας που φιλοξενούμε στη Ρόδο το σύλλογο βετεράνων καλαθοσφαιριστών Ελλάδα, οι οποίοι μαζί με το Νίκο ξεκίνησαν και συνέχισαν να γράφουν μία λαμπρή ιστορία στο χώρο της καλαθοσφαίρισης. Η Ελλάδα είχε πάντα παράδοση στο μπάσκετ, ωστόσο η μεγάλη αλλαγή έγινε το 1987. Θέλω να καλωσορίσω στη Ρόδο το Νίκο Γκάλη και τον Χρήστο Κωνσταντινίδη και συγχαίρω τον κ. Γιάννη Τσακίρη που είχε την πρωτοβουλία της διοργάνωσης, καθώς και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, που στήριξαν ομόφωνα την πρόταση.

Στη χώρα αυτή υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα σκέψης και αποδοχής αξιών και ρόλων. Όταν η κοινωνία δεν αποδέχεται τις αξίες φτάνουμε στην ισοπέδωση. Όμως υπάρχουν κοινωνίες που σκέφτονται να επαναφέρουν τους ρόλους και τις αξίες. Έτσι θα εισηγηθώ στο δημοτικό συμβούλιο να ονομαστεί το Παλέ ντε Σπορ της Καλλιθέας σε ”Νίκος Γκάλης”. Ο αγώνας γίνεται για φιλανθρωπικό σκοπό και συγκεκριμένα για μία οικογένεια. Ο πάτερ Νεκτάριος Πόκκιας θα διαθέσει τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν. Καλώ λοιπόν τον κόσμο στο γήπεδο το βράδυ της Κυριακής για να παρακολουθήσουν το φιλικό παιχνίδι ανάμεσα στο σύνδεσμο βετεράνων καλαθοσφαιριστών Ελλάδας και της ομάδας των επίλεκτων από τη Ρόδο. Στην εκδήλωση αυτή θα τιμηθεί και ο κ. Μόσχος Καντής, ο οποίος πρώτευσε στο τρίαθλο, πριν από ενάμισι μήνα στο Άστρος Κυνουρίας. Αξίζει τιμή σε ανθρώπους που προοδεύουν σε ατομικό επίπεδο και προωθούν το όνομα της Ρόδου”.

http://www.pressaris.gr/%CE%BC%CE%B5%CF%84...%80%CE%B1%CE%BB

Η Ρόδος φοράει τα καλά της για τον Γκάλη! «Το μπάσκετ είναι στο πετσί του Έλληνα», δήλωσε ο Νικ

“Το μπάσκετ ταιριάζει στο πετσί του Έλληνα”. Τάδε έφη Νίκος Γκάλης στην διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που δόθηκε με αφορμή την διεξαγωγή φιλικού αγώνα προς τιμή του στην Ρόδο!

Ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής υπογράμμισε πως “χαίρομαι πάρα πολύ που βρίσκομαι στη Ρόδο, αφού είναι γνωστό πως ο πατέρας μου κατάγεται από τον Άγιο Ισίδωρο. Θεωρώ τη Ρόδο πάντα ως πατρίδα μου και χαίρομαι ιδιαίτερα που θα τιμηθώ σ’ ένα παιχνίδι που θα έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Θα δω παλιούς φίλους, συμπαίκτες και αντιπάλους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα και εύχομαι να πάνε όλα καλά και να γίνει μία πολύ ωραία εκδήλωση” και πρόσθεσε: “Ένα από τα λίγα πράγματα που πάει καλά στη χώρα αυτή είναι το μπάσκετ. Βγαίνουν συνεχώς νέα ταλαντούχα παιδιά και ο κόσμος αγαπάει το μπάσκετ. Είναι άθλημα που ταιριάζει στον Έλληνα, το έχει στο πετσί του”.

Για άλλη μια φορά ρωτήθηκε για πιθανή εμπλοκή του στο σημερινό μπάσκετ από κάποιο πόστο και απάντησε πως “δεν ξέρω, δεν το κυνηγάω και δεν το έχω σκεφτεί. Δεν είμαι άνθρωπος που λέει κατηγορηματικά όχι, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι”.

Στο φιλικό προς τιμήν του Νίκου Γκάλη θα συμμετάσχουν δόξες του παρελθόντος: Χρήστος Κωνσταντινίδης, Γιώργος Σιγάλας, Γιάννης Σιούτης, Ντίνος Αγγελίδης, Βασίλης Λυπηρίδης, Ντέϊβιντ Στεργάκος, Νίκος Κούβελας, Χρήστος Χριστοδούλου, Γιώργος Χρυσανθόπουλος, Άγγελος Κορωνιός, Μπάνε Πρέλεβιτς, Νίκος Μπουντούρης, Παναγιώτης Λιαδέλης, Νίκος Τόλιας, Ευθύμης Ρεντζιάς, Δημήτρης Καζιάνης και Βασίλης Ντάκουλας.

http://www.pressaris.gr/%CE%B7-%CF%81%CF%8...%AC%CE%BB%CE%B7

Μπράβο στους Ροδίτες ντροπή στην Θεσσαλονίκη που δεν αξίωσε να έχει ένα γήπεδο μπάσκετ με το όνομα του μεγαλύτερου Έλληνα αθλητή

This post has been edited by Saris: Jul 6 2012, 02:14 PM