Σάν Σήμερα..., on this day... Options

[Giourkas]

It's been said before, but what a roufiano Nikopolidis was to go to that bourdello...

I don't think a game like that would have started again 5-6 times in OAKA like it did that day....

[accor6]

"Η καλύτερη ομάδα που αντιμετωπίσαμε ήταν ο Παναθηναϊκός. Αφού την περάσαμε, δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία πως θα κατακτούσαμε το κύπελλο..

[accor6]

11/4: Όταν γεννήθηκε ο Βασιλιάς...





Το τμήμα μπάσκετ του Παναθηναϊκού είναι δίχως αμφιβολία, η πιο πετυχημένη ελληνική ομάδα σε όλα τα αθλήματα. Τα έξι ραμμένα αστέρια πάνω από το Τριφύλλι υπενθυμίζουν τους θριάμβους που έχουν πετύχει οι «πράσινοι» στη σύγχρονη ιστορίας τους. Σαν σήμερα, στις 11 Απριλίου 1996 το μεγάλο ταξίδι προς την κορυφή της Ευρώπης ξεκινούσε…

Το Greenzone θυμάται...

«Το πρώτο ευρωπαϊκό ο ΠΑΟ θα το πάρει» έλεγε το σύνθημα και… αλήθεια έλεγε! Πέντε δευτερόλεπτα που φάνηκαν σαν ένας αιώνας. Ο Γιαννάκης που γλίστρησε, το «παγωμένο» χρονόμετρο, η τάπα του Βράνκοβιτς. Στιγμές ανεπανάληπτες. Μοναδικές. Στιγμές χαραγμένες για πάντα στις μνήμες των φιλάθλων.

«Ακόμα 3 δεύτερα. Ο έλεγχος χάνεται! Παναθηναϊκός είναι πρωταθλητής Ευρώπης, κυρίες και κύριοι»! Τα πανηγύρια ξεκινούν. Θα κράτησαν μέχρι το πρωί. Το Παρίσι γίνεται Αθήνα από τους «τρελούς, φανατικούς, Παναθηναϊκούς». Η Αθήνα, από την άλλη, γίνεται… «πόλη του φωτός» και φωταγωγείται μέχρι τα ξημερώματα.

Το σκορ ήταν 67-66 υπέρ του Παναθηναϊκού, όταν το χρονόμετρο του «Παλέ ντε Μπερσί» έδειχνε πως απομένουν 5 δευτερόλεπτα. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης γλιστράει και χάνει τη μπάλα μέσα από τα χέρια. Το χρονόμετρο σταματάει μαζί με τις καρδιές των φιλάθλων. Οι διαιτητές δεν σταματούν όπως όφειλαν τη φάση και ο Μοντέρο φεύγει στον αιφνιδιασμό. Είναι έτοιμος να «κλέψει» το παιχνίδι. Υπολόγιζε όμως χωρίς τον γίγαντα, τον ανυπέρβλητο Στόγιαν Βράνκοβιτς που με το τεράστιο χέρι του τον έκοψε και χάρισε στο Τριφύλλι το πρώτο και πιο γλυκό ευρωπαϊκό.

Πρώτος σκόρερ του παιχνίδιου ήταν ο Φραγκίσκος Αλβέρτης με 17 πόντους. Ο Ντομινίκ Ουίλκινς αναδείχτηκε πολυτιμότερος παίχτης της διοργάνωσης. Είχε μόνος του σχεδόν αποκλείσει από τον ημιτελικό την ΤΣΣΚΑ.

Οσον αφορά στην παραφιλολογία που αναπτύχθηκε για το κόψιμο του Στόγιαν στο λέι απ του Μοντέρο και το γεγονός ότι η μπάλα χτύπησε πρώτα στο ταμπλό, το GreenZone.gr απλώς παρουσιάζει με σχετική φωτογραφία τη διάψευση του τότε προέδρου της FIBA Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς για την ύπαρξη δήθεν επιστολής - συγγνώμης προς της Μπαρτσελόνα, καθώς και ένα κείμενο του τότε προϊσταμένου του αθλητικού τμήματος της «Ελευθεροτυπίας» Φίλιππου Συρίγου, από το οποίο μπορεί ο καθένας να καταλάβει για ποιους λόγους στα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν άκυρο ό,τι έγινε!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.greenzone.gr/2012/04/114-otan-g...l#ixzz1rm6j6jFY

[accor6]

«Έρχομαι να παίξω στον Παναθηναϊκό, Στόικο!»



Το ημερολόγιο έγραφε 7 Ιουνίου 1993. Μία μέρα όπως όλες οι άλλες; Όχι. Αυτή ήταν η μέρα που «έφυγε» ο Ντράζεν. Η μέρα που «πέθανε το μπάσκετ»...

Μόλις είχε τελειώσει ο αγώνας της Εθνικής Κροατίας για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ και ο «Μότσαρτ» έμπαινε συνοδηγός στο Volkswagen Golf, το οποίο οδηγούσε η κοπέλα με την οποία ήταν ερωτευμένος για δύο περίπου μήνες, η πρώην Μις Γερμανία, Κλάρα Ζάλαντζι. Αρχικός προορισμός το Μόναχο. Και μετά η Αθήνα. Ένα ηγεμονικό συμβόλαιο, με ποσό το οποίο θα επέλεγε ο ίδιος, περίμενε τον Ντράζεν Πέτροβιτς, από τον Παύλο Γιαννακόπουλο, για να φορέσει ο Κροάτης σούπερ σταρ τη φανέλα με το Τριφύλλι στο στήθος.

Η μοίρα όμως δεν θέλησε να ντύσει στα πράσινα τον τότε παίκτη των Νιου Τζέρσεϋ Νετς. Το Greenzone θυμάται μία από τις πιο τραγικές ημέρες που έζησε το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Σάν σήμερα, στις 7 Ιουνίου 1993, ένα φρικτό τροχαίο δυστύχημα στη βρεγμένη άσφαλτο της Autobahn 9, στο Ντένκεντορφ της Βαυαρίας, έμελλε να κοστίσει τη ζωή στον άτυχο Ντράζεν. Μια ολόκληρη χώρα θα θρηνήσει τον μεγαλύτερο σουτέρ που είδαν ποτέ τα ευρωπαϊκά γήπεδα, τον παίκτη που έκανε 7 ώρες προπόνηση τη μέρα, τον χρυσοχέρη Κροάτη που ζούσε και ανέπνεε για το μπάσκετ, τον καλαθοσφαιριστή που ξυπνούσε εφιάλτες σε όλους τους αμυντικούς.

«Κάναμε μαζί σχέδια και όνειρα για τον Παναθηναϊκό, και ξαφνικά, σήμερα το πρωϊ με ξύπνησε η μητέρα μου από το Ζάγκρεμπ και μου είπε ότι είναι νεκρός. Τα έχω χαμένα. Δεν μπορώ να πιστέψω πως χάθηκε ο βασιλιάς του μπάσκετ. Του τηλεφώνησα στις 2.00 μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής στο Βρότσλαβ και συζητούσαμε για τον Παναθηναϊκό, μάλιστα μου είπε ότι θα ερχόταν στην Αθήνα αυτές τις μέρες, μέχρι το Σάββατο, για να συναντηθεί με τον πρόεδρο. Κατά 95% είχαν συμφωνήσει και θα φορούσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού...».

Τάδε έφη ο τότε προπονητής του Τριφυλλιού, Ζέλικο Παβλίσεβιτς, στενός φίλος του Πέτροβιτς. Αδερφικός του φίλος ήταν και ο «πράσινος» σέντερ Στόγιαν Βράνκοβιτς, ο οποίος στο άκουσμα του χαμού του καλού του φίλου δεν άντεξε, και από την στενοχώρια του χτύπησε με δύναμη ένα πιάνο, με αποτέλεσμα να υποστεί κάταγμα στο δεξί του χέρι. Ο «Στόικο» είχε προειδοποιήσει τον Ντράζεν να ακολουθήσει την αποστολή της ομάδας στην Κροατία και να μην ταξιδέψει με Ι.Χ. στη Γερμανία. Το προαίσθημα του βγήκε αληθινό...

Ο Λευτέρης Σούμποτιτς είχε το θλιβερό προνόμιο να είναι ο πρώτος στην Ελλάδα που πληροφορήθηκε την είδηση του θανάτου του Πέτροβιτς:

«Το τηλέφωνο μου χτύπησε στις επτά το πρωϊ. Ήταν ο Βράνκοβιτς από το Ζάγκρεμπ. Με τρεμάμενη φωνή και κλαίγοντας μου είπε ότι ο Ντράζεν είχε σκοτωθεί. Μου είπε ακόμα ότι ο Ντράζεν θα ερχόταν σίγουρα στην Ελλάδα και θα έπαιζε στον Παναθηναϊκό...».


«Ας ζούσε κι ας μην ερχόταν ποτέ στον Παναθηναϊκό», θα πει λίγες μέρες μετά ο Παύλος Γιαννακόπουλος.

Ήταν μόλις 29 ετών. Είχε κάνει μία εξαιρετική χρονιά στο ΝΒΑ με τους Νετς, αλλά η συμπεριφορά των συμπαικτών του στο πρόσωπό του, καθώς και το γεγονός πως η διοίκηση αργούσε να τον καλέσει για ανανέωση του συμβολαίου του τον είχαν κάνει να σκέφτεται την επιστροφή στην Ευρώπη.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Σιμπένκα, κατόπιν μεταγράφηκε στην Τσιμπόνα του Ζάγκρεμπ με την οποία κατάκτησε δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, το 1985 και το 1986. Το 1988 μεταπήδησε στη Ρεάλ Μαδρίτης, στην οποία έμεινε μόνο μια σεζόν, μέχρι που το 1989 θα πραγματοποιήσει το μεγάλο άλμα για τον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ και το Πόρτλαντ. Η πρώτη χρονιά του όμως δε θα είναι καλή και ο μικρός αγωνιστικός χρόνος που έπαιρνε θα τον απογοητεύσει. Τελικά, τον Γενάρη του 1991 θα πάρει μεταγραφή για το Νιου Τζέρσεϋ, όπου θα πραγματοποιήσει τρεις εξαιρετικές χρονιές, με απίστευτα ποσοστά ευστοχίας και με μέσο όρο πόντων 12,6 την πρώτη, 20,6 τη δεύτερη και 22,3 την τρίτη χρονιά.

Το 1989 θα στεφθεί Πρωταθλητής Ευρώπης με την ενωμένη τότε Γιουγκοσλαβία, ενώ το 1990 θα πατήσει με τους «πλάβι» την κορυφή του κόσμου στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής.
Τα ρεκόρ που πέτυχε ήταν ασύλληπτα. Πραγματική καλαθομηχανή, σε παιχνίδι του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος πέτυχε κάποτε 112 πόντους, ενώ σπάνιες ήταν οι φορές που έπεφτε κάτω από τους 30 πόντους και τις 10 ασίστ. Ένας πραγματικός «μύθος» του ευρωπαϊκού -και όχι μόνο- μπάσκετ.

Εκείνο το καλοκαιρινό πρωϊνό του Ιουνίου του 1993, «πάγωσαν» και πολλοί φίλοι του Παναθηναϊκού, μαθαίνοντας από το ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις το χαμό του Ντράζεν. Και μπορεί ο «Μότσαρτ» να μην έπαιξε ποτέ με το Τριφύλλι στο στήθος, αλλά εκείνο το μοιραίο απόγευμα, λίγο πριν σφηνωθεί το Golf κάτω από μία νταλίκα, ο Ντράζεν κοιμόταν στη θέση του συνοδηγού. Και ποιος ξέρει, τι μπορεί να ονειρευόταν ...

...Ο Βράνκοβιτς θα πάρει το ριμπάουντ, θα δώσει γρήγορα την μπάλα στον Γκάλη, εκπληκτική πάσα του Γκάλη πίσω από την πλάτη στον Πέτροβιτς ο οποίος θα σηκωθεί για τρεις και...

Διαβάστε περισσότερα: http://www.greenzone.gr/2012/06/erxomai-st...l#ixzz1xW4d9RqP

[accor6]

[accor6]

Ο Γκάλης στα «πράσινα» (vds)
Σάββατο, 14-07-2012 11:12

Σαν σήμερα, 14 Ιουλίου, το 1992 οι αφοί Γιαννακόπουλοι έφερναν στον Αυτοκράτορα τον τεράστιο Νίκο Γκάλη. Το Leoforos.gr θυμάται.


Μια μεταγραφή που άλλαξε τα δεδομένα στο ελληνικό μπάσκετ έγινε σαν σήμερα, 14 Ιουλίου, το 1992. Ημέρα κατά την οποία οι Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος αποφάσισαν να μετατρέψουν σε υπερδύναμη σε Ελλάδα και Ευρώπη τον Παναθηναϊκό και πραγματοποίησαν μια από τις μεγαλύτερες μεταγραφές στην ιστορία ντύνοντας στα «πράσινα» τον άνθρωπο που έμαθε μπάσκετ την Ελλάδα, τον Νίκο Γκάλη.

Η μεταγραφή κόστισε 1 δις δραχμές, ποσό ρεκόρ για την εποχή, με τον Γκάλη να παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει τον Άρη όπου μεγαλούργησε για 13 χρόνια, καθώς ήρθε σε σύγκρουση με τη διοίκηση του συλλόγου.

Μόλις ο «θρύλος» του ελληνικού μπάσκετ έμεινε ελεύθερος πολλές ομάδες τον πολιόρκησαν μεταξύ των οιποίων οι Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ, αλλά ο ίδιος επέλεξε σωστά και διάλεξε Παναθηναϊκό. Οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι ήθελαν να φτιάξουν μια ομάδα που θα πρωταγωνιστούσε και εκτός από τον Γκάλη, πήραν εκείνο το καλοκαίρι τους Στόγιαν Βράνκοβιτς και Άριαν Κόμαζετς. Προπονητής ήταν ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς.

Την πρώτη χρονιά του στην ομάδα ο Γκάλης οδηγεί τους «πράσινους» στην κατάκτηση του Κυπέλλου κόντρα στον αγαπημένο του Άρη και στους τελικούς του Πρωταθλήματος όπου ηττάται, αν και είχε πλεονέκτημα έδρας από τον Ολυμπιακό. Την επόμενη χρονιά η ομάδα στην τρίτη θέση της Ευρώπης στο φάιναλ φορ του Τελ Αβίβ για πρώτη φορά στην ιστορία της ωστόσο το όνειρο του Γκάλη για έναν ευρωπαϊκό τίτλο με σύλλογο δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα.

Στην τρίτη του χρονιά με τον Παναθηναϊκό, εμφανίστηκαν τα πρώτα προβλήματα με τον Κώστα Πολίτη που είχε αντικαταστήσει τον Ζέλικο Παβλίσεβιτς στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου.

Στις 18 Οκτωβρίου του 1994 όμως έμελλε να γραφτεί μία μαύρη σελίδα για το ελληνικό μπάσκετ, καθώς ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τον Νίκο Γκάλη να αγωνίζεται. Στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τους Αμπελόκηπους ο Κώστας Πολίτης δεν τον χρησιμοποίησε καθόλου στο πρώτο ημίχρονο και στα αποδυτήρια οι δύο άνδρες τσακώνονται και ο Γκάλης φεύγει από το γήπεδο εκνευρισμένος και απογοητευμένος. Πείσμωσε τόσο πολύ με την εξέλιξη των πραγμάτων που έβαλε τέλος στην καριέρα του εν μία νυκτί!

Μέσα σε λίγες ώρες, ο Νίκος Γκάλης μάζεψε τα πράγματα του και έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, έχοντας πάρει την απόφασή του. Τον Νοέμβριο του 1994 ο Παναθηναϊκός προέβη σε διακοπή του συμβολαίου και ακόμα κι όταν αποχώρησε ο Πολίτης δίνοντας τη θέση του στον Κιουμουρτζόγλου, ο Γκάλης δεν θέλησε να επιστρέψει στην αγωνιστική δράση. Ο τελευταίος σε ηλικία 38 ετών αποφάσισε να επισημοποιήσει το τέλος, με ανακοίνωση που υπέγραψε και απέστειλε στα ΜΜΕ στις 29 Σεπτεμβρίου του 1995.

Μπορεί με τον Παναθηναϊκό να κατέκτησε μόλις ένα κύπελλο, αλλά δώδεκα χρόνια μετά και δη το 2007 ο «Νικ» τιμήθηκε στο Φάιναλ Φορ της Αθήνας εκεί όπου ο Παναθηναικός σήκωσε το τέταρτο ευρωπαικό με τους φίλους του «Τριφυλλιού» να τον χειροκροτούν και το σύνθημα «Νίκος Γκάλης ΟΕ ΟΕ ΟΕ» να δονεί το κλειστό του ΟΑΚΑ.

[Giourkas]

In rememberance October 28th....

Πράσινοι ήρωες τα χρόνια του πολέμου

Ημέρα μνήμης η σημερινή και το prasinanea.gr θυμάται περιπτώσεις αθλητών που φόρεσαν τη φανέλα του Παναθηναϊκού και



Στη φωτογραφία οι Πιερράκος (αριστέρα) και Υποφάντης (δεξιά)
Μίμης Πιερράκος, Υποφάντης, Γιάννης Παπαντωνίου. Ονόματα άγνωστα στον πολύ κόσμο. Κι όμως, πρόκειται για εξαιρετικά ξεχωριστές προσωπικότητες. Για άθλητές που τίμησαν τη φανέλα με το Τριφύλλι όπως τίμησαν και την ίδια του την πατρίδα δίνοντας το αίμα τους. Το prasinanea.gr σας τους παρουσιάζει με όσα στοιχεία στάθηκε δυνατό να συγκεντρωθούν.
Το ματωμένο γράμμα του Μίμη Πιερράκου
Ο Δημήτρης Πιερράκος ήταν συμπαίκτης του Άγγελου Μεσσάρη και των άλλων μεγάλων ποδοσφαιριστών που κέρδισαν το μοναδικό προπολεμικό πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού το 1930. Έπαιζε έξω αριστερά. Είχε γεννηθεί στο Γύθειο, το 1909, αλλά από μικρός ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα.
Ξεκίνησε να παίζει μπάλα στην Ένωση Αμπελοκήπων για να τον εντοπίσουν οι υπεύθυνοι των πρασίνων και να τον πάρουν στην ομάδα τους το 1926 όταν ήταν 17 χρόνων. Έπαιξε σε ένα ματς με το Γουδί, αλλά η καθιέρωση άργησε δύο χρόνια. Όταν ο Μιχάλης Παπαδόπουλος ολοκλήρωσε τη δική του καριέρα. Έπαιξε 4 φορές στην εθνική ομάδα (1931-33) και σημείωσε ένα γκολ στη Λεωφόρο κόντρα στη Γιουγκοσλαβία.Δυνατός με θεαματικές ενέργειες δεν άργησε να αποκτήσει φίλους στην ομάδα.
Ενώ όμως στο γήπεδο έλαμπε το άστρο του στη προσωπική του ζωή βίωσε δύο τραγωδίες. Ο αδελφός του Τάκης ήταν αεροπόρος. Σκοτώθηκε δοκιμάζοντας ένα αεροπλάνο "Μπρέγκε 14".Το αεροπλάνο υψώθηκε εκατό μέτρα, αλλά τα πηδάλιά του δεν λειτούργησαν. Λίγο αργότερα, από το μαράζι, πέθανε κι ο πατέρας του. Η μάνα τους έπρεπε τώρα να προσέχει τον Στέφανο, που πήγε κι αυτός στην αεροπορία, τον Μίμη, τον Γιάννη και τη Μαρία.
Η 28 Οκτωβρίου 1940 βρήκε τον "Μπρακ" να τρέχει στο στρατολογικό γραφείο για να καταταχτεί. Εκεί του είπαν ότι μπορούσε να μείνει στα μετόπισθεν επειδή ήταν περασμένης κλάσης, αλλά και διάσημος. Με λίγη καλή θέληση και κάποιο μέσο θα βρισκόταν η άκρη. Το μέσον υπήρχε, ο αδελφός του, αλλά ο ίδιος δεν το συζήτησε.
Πήγε στο μέτωπο ως ασυρματιστής. Επειδή ήταν καλογυμνασμένος έπαιρνε τον ασύρματο στη πλάτη και προχωρούσε όπως όλος ο στρατός. Στις 17 Νοεμβρίου έπιασε ένα Ιταλό αεροπόρο που είχε πέσει με το αλεξίπτωτό του αιχμάλωτο και πήρε τα σχετικά "μπράβο" από τους ανωτέρους του. Στις 18 του μηνός η μονάδα του Πιερράκου βρισκόταν στο χωριό Διποταμιά. Εκεί κάποια στιγμή άρχισε η ιταλική αεροπορία το βομβαρδισμό. Όλοι έτρεξαν να κρυφτούν. Ο Πιερράκος, όμως, συνέχισε να γράφει το γράμμα στον αδελφό του. Κι εκεί τον βρήκε ένα θραύσμα οβίδας που τον σκότωσε!



Το πρωτοσέλιδο της Αθλητικής Ηχούς που γνωστοποιεί το θάνατο του Πιερράκου
Το τελευταίο γράμμα του έδειχνε και τον χαρακτήρα του. Αγνό και γεμάτο αγάπη για όλους:
18-11-1950
Αγαπητέ μου αδελφέ Στέφανε,
Σας έστειλα πέντε γράμματα. Δόξα τω Θεώ είμαι καλά.
Στο προηγούμενο γράμμα μου σας έστειλα τη σύσταση μου, η οποία σήμερα άλλαξε, μην ανησυχείτε όμως διότι και με την παληά θα το λάβω.
Τώρα η σύστασίς μου είναι: Σ’ Σύνταγμα Βαρέως Πυροβολικού , 2 Μοίρα διοικήσεως Τ.Τ 212
Μη ξεχάσεις Στέφανε να μου στείλεις ένα πουλόβερ, μερικά ξυραφάκια, τσιγάρα και λίγο χαρτζιλίκι για κανένα καφεδάκι όταν μπαίνουμε σε κανένα χωριό και για κονιάκ.
Σήμερα, όπως και κάθε μέρα μας επισκέφθηκαν εχθρικά αεροπλάνα . Έγινε αερομαχία. Τους ρίξαμε τρία. Το ένα από αντιαεροπορικό πυροβολικό.
Από το ένα αεροπλάνο γλύτωσαν τρεις με αλεξίπτωτο. Τον έναν εξ αυτών τον έπιασα εγώ. Είχε πέσει 5 χιλιόμετρα μακρυά μας. Αν έβλεπε το τρέξιμό μου ο Σίμισεκ (σ.σ.: ήταν ο προπονητής της Εθνικής Στίβου) σίγουρα θα με έβαζε στην εθνική για τα 5.000μ. Τον έφερα στο Διοικητή. Επήρα το αλεξίπτωτο το οποίο είχε σχισθή από ένα δένδρο και το μοιράσαμε στους άνδρες για μαντηλάκια. Έχω φυλάξει για τη Μαρία. Έπειτα από τα σχετικά συγχαρητήρια κάθησα να σας γράψω με ένα φόβο μήπως αυτά που γράφω δεν εγκριθούν και δεν λάβετε το γράμμα μου, γι’ αυτό περιορίζομαι και δεν σας γράφω νέα του Μετώπου παρά μόνο πως πάμε Υπερ-Υπέροχα.
Αν δεν είχα έλλειψι νέων σας θα νόμιζα πως βρίσκομαι σε εξοχή. Αυτό όμως με κάνει να ανησυχώ και να περιμένω με αγωνία γράμμα σας που να μου λες πως η Μαμά, η Μαρία κι ο Γιάννης είναι τελείως καλά,
Φίλησέ μου τη Μαμά και τη Μαρία, πολλές φορές καθώς και τον Γιάννη, κι εγώ φιλώ εσένα, αδελφές μου Στέφανε.
ΜΙΜΗΣ
Μαμακούλα μου γειά σου. Είμαι πολύ – πολύ καλά, να είσαι ήσυχη, πες το και της Μαρίας και δέξου ακόμα ένα φιλί.
ΜΙΜΗΣ
Μαρία μου σε φιλώ και σε παρακαλώ να είσθε τελείως ήσυχοι. Γράψε στη Νίκη, αν σου είνε εύκολο, όχι όμως καλλιγραφικά.
ΜΙΜΗΣ
Ο αδελφός του κράτησε μυστικό τον θάνατό του από την μάνα τους που πέθανε κι αυτή λίγο αργότερα. Το γράμμα που την ενημέρωνε για το θάνατο του Μίμη το κράτησε αυτός. Της είπε απλά ότι ήταν αγνοούμενος. Διαβάστε το γράμμα που δεν διάβασε ποτέ η μάνα του Πιερράκου:
Σ’ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Β΄ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟΥ
Αρ.Πρωτ. 858
Προς Κυρίαν Πιερράκου
Αθήνα
Κυρία,
Το Σύνταγμα με μεγάλην θλίψην λαμβάνει την τιμήν να σας αναγγείλει ότι ο προσφιλής υιός σας δεν ζη πλέον.
Φονικόν βλήμα ανάνδρου εχθρού απεστέρησε την οικογένειάν του, το Σύνταγμα, την Πατρίδα, προσφιλούς και πολυτίμου τέκνου.
Εις τα ψυχάς όλων ημών μένει αλησμόνητον το αγέρωχον παράστημα, η μεγαλειώδης ψυχραιμία και ο τίμιος ηρωϊσμός του εκλιπόντος υιού σας.
Ήρωες, ωσάν τον Μίμη Πιερράκον δεν αποθνήσκουν, αλλά ζουν εις τα καρδίας όλων των Ελλήνων και ως λαμπρός φάρος καταυγάζουν την οδόν της Δόξης και της Νίκης της μεγάλης μας Πατρίδος.
Ο Πανάγαθος Θεός ας απαλύνη την καρδίαν δεινώς τρωθείσης μητρός, αδελφών και συγγενών και ας ελαφρύνει την γην ήτις τον εδέχθη εις μνήνην αιωνίαν.
Εν ΤΤ 212 τη 16 Δεκεμβρίου 1940
Ο Διοικητής του Συντάγματος
Ο Στέφανος Πιερράκος λόγω της στρατιωτικής του ιδιότητας είχε ενημερωθεί νωρίτερα για τις συνθήκες θανάτου του αδελφού του με το παρακάτω γράμμα:
Εν ΤΤ 212 11-12-1940
Η Σ2 Μοίρα Β.Πυροβολικού
-Περί συνθηκών θανάτου ασυρματιστού Πιερράκου Δημ.
Λαμβάνω την τιμήν ν’ αναφέρω ότι ο ασυρματιστής Πιερράκος Δημ, εφονεύθη υπό βομβαρδισμού εχθρικής αεροπορίας, υπό τας κάτωθι συνθήκας:
Ο Σταθμός Ασυρμάτου ευρίσκετο προσωρινώς εγκατεστημένος εντός οικίας του χωρίου Διποταμιά. Την προηγούμενην ημέραν του θανάτου του ο Σταθμάρχης διετάχθη να μεταφέρη τον Σταθμόν εις χώρον όπισθεν της Πυροβολαρχίας Λοχ.Τσαταλού, αλλά ούτος δεν εξετέλεσε την διαταγήν και εκράτησε τον Σταθμόν εις Διποταμιάν μέχρις ώρας 11 π.μ της άλλης ημέρας ότε διετάχθη συναγερμός.
Την στιγμήν εκείνην ο Πιερράκος έγραφε επιστολήν εις την μητέρα του και παρά τας ρητάς διαταγάς της Μοίρας περί αποκρύψεως πάντων εις καταφύγια, ούτος παρέμεινεν γράφων. Πέριξ του χώρου αυτού έπεσαν πέντε βόμβαι.
Όταν μετά το πέρας του συναγερμού οι άλλοι ασυρματισταί εξήλθον του καταφυγίου, εύρον τον Πιερράκον νεκρόν κτυπηθέντα εις την κεφαλήν από θραύσματα οβίδος
Η αναζήτηση των οστών
Ο Πιερράκος όπως και χιλιάδες άλλοι Έλληνες στρατιώτες θάφτηκε στην Αλβανία. Το θέμα απασχολεί, ακόμα, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας που θέλει να ικανοποιήσει το αίτημα των συγγενών των νεκρών και να φέρει τα οστά τους στην Ελλάδα.
Ο Στέφανος Πιερράκος κατάφερε να βρει τα οστά του αδελφού του και τον τόπο που είχαν ταφεί. Αρωγός του στη προσπάθεια αυτή ήταν ο άνθρωπος που τον έθαψε και προερχόταν από τον χώρο του αθλητισμού κι αυτός. Ήταν ο έφεδρος λοχίας, τότε, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος που είχε διατελέσει προπολεμικά σύμβουλος στον Άρη. Αυτός υπέδειξε τον τόπο, αλλά κι ένα Έλληνα Βορειοηπειρώτη που είχε βοηθήσει στη ταφή. Ήταν ένα 15χρονο παιδί, από το χωριό που λεγόταν Ιωσήφ.
Το 1950 λίγο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου ο Στέφανος Πιερράκος κατάφερε να πάει στην Αλβανία και να βρει τον Ιωσήφ που είχε γίνει στο μεταξύ άνδρας. Εκεί βρήκαν τον τάφο του «Μπρακ». Αναγνώρισε το κρανίο του αφού λίγο πριν τον πόλεμο είχε βγάλει κάποια δόντια της κάτω σιαγώνας και μετέφερε τα οστά του στην Ελλάδα.
Στις 19 Νοεμβρίου 1950 τα οστά τυλίχτηκαν με τη σημαία του Παναθηναϊκού και θάφτηκαν στον οικογενειακό τάφο στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.
Ο Υποφάντης και ο Παπαντωνίου
Εκτός από τους νεκρούς όμως υπήρχαν και οι τραυματίες. Ο Υποφάντης, ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και φίλος του Πιερράκου, με εννιά παρουσίες στην εθνική, έχασε το πόδι του. Μετά την επιστροφή του, όμως, από το μέτωπο το Τριφύλλι δεν τον ξέχασε. Προσελήφθη στον σύλλογο ως υπάλληλος και μέχρι την συνταξιόδοτησή του εργαζόταν σε αυτόν ως υπάλληλος.
Στα αλβανικά βουνά τραυματίστηκε και ο Γιάννης Παπαντωνίου. Ένας μεγάλος επιθετικός του Παναθηναϊκού που μεταπολεμικά αντιμετώπισε πολλά προβλήματα λόγω της αριστερής του ιδεολογίας.

[accor6]

Our site www.paoabroad.com has also posted an article about this..and also a video

Follow the link to watch the video and read the article

http://paoabroad.com/mimis_pierrakos.html

[Giourkas]

[Giourkas]

Γάλλος «βιαστής»!



Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια ο Τζιμπρίλ Σισέ κάρφωνε το λιμάνι με δύο γκολ, πριν κλέψουν το πρωτάθλημα στο ντέρμπι της ντροπής.

Στις 30 Οκτωβρίου του 2010 ο Παναθηναϊκός του νταμπλ, των 30.000 διαρκείας, του Σισέ και του Ζιλμπέρτο Σίλβα έκανε τον Ολυμπιακό να προσκυνήσει. Σε ένα ματς που έδειχνε να στραβώνει από την αρχή με το γκολ του Μιραλάς, οι «πράσινοι» έβγαλαν την... ψυχή τους στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ και ανέτρεψαν το σκορ χάρη στην πολύ καλή εμφάνιση του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου και την εκτελεστική δεινότητα του Τζιμπρίλαρου.

Ο Γάλλος βιαστής κάρφωσε δύο φορές τους λιμανίσιους και έδωσε μια μεγάλη νίκη στον Παναθηναϊκό που όμως δεν κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα λόγω της κλοπής στο Φάληρο στο δεύτερο γύρο.

Παναθηναϊκός: Τζόρβας, Βύντρα, Σπυρόπουλος, Καντέ, Μπουμσόνγκ ? Ζιλμπέρτο Σίλβα, Πλεσί (67? Σιμάο), Κατσουράνης ? Χριστοδουλόπουλος, Γκοβού (46? Λουίς Γκαρσία), Σισέ.

[accor6]

Tous poustides ti omadara katastrepsane....

[Giourkas]

^^Speaking of katastramenes omades....

Από το «πετάξτε τις φανέλες» στην αποθέωση

Η βολίδα του Μπασινά, ο «μάγος» Μαρκαριάν, η επική παρουσία των φιλάθλων του Παναθηναϊκού στην Πόλη και η... φανέλα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.



Μπορεί η περίοδος 2002-03 να είχε ξεκινήσει αποκαρδιωτικά σε Ευρώπη και Ελλάδα, όμως η αλλαγή σκυτάλης στον πάγκο του Παναθηναϊκού, με τον Σέρχιο Μαρκαριάν να διαδέχεται τον Φερνάντο Σάντος, αντέστρεψε ολοκληρωτικά την εικόνα της ομάδας.

Σαν σήμερα, στις 31 Οκτωβρίου 2002, ο Παναθηναϊκός φιλοξενήθηκε από την τουρκική Φενέρμπαχτσε για το Β’ γύρο του Κυπέλλου UEFA. Είχε προηγηθεί πρόκριση στο παρά πέντε επί της Λίτεξ Λόβετς, με πρωταγωνιστή τον Κριστόφ Βαζέχα, και πολεμικό κλίμα στη Λεωφόρο.

Τα πράγματα όμως, με την έλευση του Μαρκαριάν άλλαξαν μέσα σε λίγες εβδομάδες και ο έμπειρος Ουρουγουανός κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να δέσει τους παίκτες, να σφίξει την άμυνα και να βρει λύσεις για την επίθεση. Στην Ευρώπη αποκλείστηκε στο παρά πέντε από την Πόρτο του Μουρίνιο από τον ημιτελικό, ενώ το πρωτάθλημα, αν και είχε βρεθεί -13 βαθμούς από την κορυφή, τελικά το έχασε εξαιτίας της ανικανότητας της διοίκησης να προστατεύσει παίκτες και προπονητή στη Ριζούπολη.

Στην Κωνσταντινούπολη ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με μία βολίδα του Άγγελου Μπασινά στο 14’ και ισοφαρίστηκε με τον Σερκουερίρα Ουάσινγκτον λίγο πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Το γκολ ήταν αντικανονικό, αφού ο σκόρερ στην ίδια φάση χρησιμοποίησε το χέρι του. Το 1-1 ήταν και το τελικό αποτέλεσμα.

Αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχαστεί είναι η επική παρουσία 2.000 «πράσινων» φιλάθλων στο Σουκρού Σαράτσογλου, καθώς και η ανθελληνική στάση Τούρκων οπαδών με πανό, συνθήματα και πέτρες.

Για τους προληπτικούς να σημειώσουμε πως λίγες ώρες πριν την αναμέτρηση, η ελληνική αποστολή επισκέφτηκε το «Φανάρι» και συναντήθηκε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος κρατούσε... φανέλα του Μπασινά.

Η ρεβάνς ήταν μία τυπική διαδικασία στη Λεωφόρο, με τους Λυμπερόπουλου, Γκούμα, Μικάελσεν και Βαζέχα να κάνουν πάρτι και ο Παναθηναϊκός να προκρίνεται εύκολα στον επόμενο γύρο με 4-1.




And of course, the return leg

[accor6]

3/11: Η πρόκριση σταμάτησε στα δοκάρια



Στο 0-0 με τη Μπριζ έμεινε ο Παναθηναϊκός του Χουάν Ραμόν Ρότσα, έχοντας απέναντί του την τύχη και τον γερμανό διαιτητή
Ούτε ο Βαζέχα κατάφερε να βρει δίχτυα στην αναμέτρηση απέναντι στην Μπριζ


Στον επαναληπτικό της φάσης των «16» του Κυπέλλου Κυπελλούχων της περιόδου 1994-95 ο Παναθηναϊκός με τον Χουάν Ραμόν Ρότσα στον πάγκο έμεινε στο 0-0 απέναντι στη βελγική Μπριζ. Οι Πράσινοι ήταν σαφώς ανώτεροι απ' τους αντιπάλους τους και θα μπορούσαν να είχαν πάρει την πρόκριση αν η τύχη δεν τους γύρναγε την πλάτη στο 18' όταν κεφαλιά του Αλεξούδη τράνταξε το αριστερό δοκάρι του Φερλίντεν ή στο 85' δεν είχε την ίδια κατάληξη σουτ - φωτοβολίδα του Γιώργου Δώνη.

Μεγάλες ευκαιρίες απώλεσαν σε τετ α τετ με τον βέλγο τερματοφύλακα και οι Χουάν Χοσέ Μπορέλι και Κριστόφ Βαζέχα, ενώ ο γερμανός διαιτητής Μπερντ Χάιντεμαν δεν έδειξε πέναλτι σε χέρι του Οκον.

Ηταν ένα από τα πρώτα ματς που μεταδόθηκαν από τον τηλεοπτικό σταθμό STAR και κατά την προσφιλή εκείνη την εποχή τακτική του προέδρου του Παναθηναϊκού Γιώργου Βαρδινογιάννη, ουδείς γνώριζε μέχρι την τελευταία στιγμή αν θα γινόταν η μετάδοση!

Ο σταθμός είχε πάρει το ελεύθερο να μεταδόσει την αναμέτρηση εκτός Αττικής, ωστόσο τεχνικά ήταν αδύνατο και μέχρι να δώσει τη συγκατάθεσή του ο Βαρδινογιάννης οι τηλεθεατές έβλεπαν διαφημίσεις και τρέιλερ του καναλιού! Τελικώς, αφού το ΟΑΚΑ γέμισε, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έδωσε τη συγκατάθεσή του και οι φίλοι του Τριφυλλιού στην επαρχία μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την αγαπημένη ομάδα τους.



Διαβάστε περισσότερα: http://www.greenzone.gr/2012/11/311.html#ixzz2BGZ78qjB

[accor6]

Πιο πολλοί… δεν γίνεται!

Το «πράσινο» ρεκόρ εισιτηρίων σε ποδοσφαιρικό αγώνα που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι σήμερα! Σαν σήμερα 5/1 1986 Παναθηναϊκός – ΑΕΚ 2-1



Στο δρόμο για το νταμπλ της περιόδου 1985-86 ο Παναθηναϊκός συνάντησε την ΑΕΚ σε ένα ματς που σημαδεύτηκε από την κοσμοπλημμύρα των «πράσινων» φιλάθλων που γέμισαν ασφυκτικά τις εξέδρες του ΟΑΚΑ. Σαν σήμερα, στις 5 Ιανουαρίου 1986, 74.473 φίλοι του Τριφυλλιού παρακολούθησαν τη νίκη της ομάδας τους, ρεκόρ το οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα ακατάρριπτο σε αγώνα πρωταθλήματος!

Το GreenZone θυμάται:

Το σκορ άνοιξε μόλις στο 3’ ο Δημήτρης Σαραβάκος. Ο Ντίνος Μπαλλής μείωσε στο 33΄ για την ΑΕΚ, και το γκολ της νίκης του Παναθηναϊκού πέτυχε στο 56΄ ο Κώστας Αντωνίου. Έντονες ήταν οι διαμαρτυρίες των ποδοσφαιριστών και των διοικούντων του Τριφυλλιού για τη διαιτησία της αναμέτρησης. «Φώναξαν» τόσο για το γκολ του Μπαλλή, το οποίο έπρεπε -όπως τόνιζαν- να ακυρωθεί ως οφσάιντ, όσο και για το σκληρό παιχνίδι των παικτών της Ένωσης.

Την περίοδο 1983-84 ο Παναθηναϊκός, με τον Γιάτζεκ Γκμοχ στον πάγκο κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα (νταμπλ) της ιστορία του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και το πρώτο με την οικογένεια Βαρδινογιάννη στο τιμόνι.
Την επόμενη σεζόν το Τριφύλλι έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Παρά τη λαϊκή απαίτηση των φιλάθλων να παραμείνει ο ο Πολωνός στην ομάδα, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε και συνέχισε την καριέρα του στην ΑΕΚ.
Σαν σήμερα, στις 5 Ιανουαρίου 1986, οι «πράσινοι» συνάντησαν για πρώτη φορά μετά την ξέφρενη πορεία του '85 τον Γκμοχ ως αντίπαλό τους. Ο τερματοφύλακας Νίκος Σαργκάνης (που είχε αποκτηθεί εκείνη την περίοδο από τον Ολυμπιακό, όπως και ο Νίκος Βαμβακούλας) αγωνίστηκε σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού με πρόβλημα στο γόνατο.

Το παιχνίδι ήταν το τελευταίο του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος και η νίκη χάρισε στον Παναθηναϊκό τον άτυπο τίτλο του πρωταθλητή χειμώνα (23 βαθμούς, δεύτερος ο Άρης με 22, τρίτη η ΑΕΚ με 19).

Ο Παναθηναϊκός παρέμεινε και σε όλο τον δεύτερο γύρο πρώτος στη βαθμολογία και παρόλο που προς το τέλος της χρονιάς «τρόμαξε» με ήττες από τον ΟΣΦΠ και την Καλαμαριά, εν τέλει κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος.

Τα πανηγύρια διπλασιάστηκαν όταν μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε και Κυπελλούχος (απέκλεισε στον ημιτελικό την ΑΕΚ και διέσυρε τον Ολυμπιακό στον τελικό με 4-0), φτάνοντας στο τέταρτο νταμπλ της ιστορίας του.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.greenzone.gr/2013/01/pio-polloi...l#ixzz2H7I8HHWx

[accor6]

Σαν σήμερα, 49 χρόνια πριν, το 1964, άφησε την τελευταία του πνοή ο ιδρυτής του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου σε ηλικία 74 χρόνων.

http://www.paoabroad.com/2013/02/19.html

[accor6]

H πρώτη «πεντάρα» στον ΠΑΟΚ (vid)

Πέντε γκολ φιλοδώρησε ο Παναθηναϊκός τον ΠΑΟΚ, σαν σήμερα στις 2/3 1986, τη χρονιά που κατέκτησε (με ευκολία) το νταμπλ. Δείτε στο βίντεο του GreenZone τις γκολάρες των Ζάετς και Ρότσα...
Τον «Δικέφαλο του Βορρά» τον έχει νικήσει ο Παναθηναϊκός με το ευρύ 5-0 τρεις φορές στην ιστορία της Α' Εθνικής. Η πρώτη «πεντάρα» ήρθε την περίοδο 1985-86, όταν το Τριφύλλι του Πιέτρ Πάκερτ έκανε... περίπατο προς τον τίτλο, με πρωταγωνιστές τους Βέλιμιρ Ζάετς, Χουάν Ραμόν Ρότσα και Δημήτρη Σαραβάκο.

Το 1-0 έγραψε στο 25' ο Χαραλαμπίδης, ενώ τα τέρματα του Τριφυλλιού διπλασίασε στο 46΄ ο Μαυρίδης.

Τα δύο γκολ που ακολούθησαν ήταν το ένα πιο όμορφο από το άλλο. Το 3-0 σημείωσε ο Ζάετς έπειτα από μία ξέφρενη κούρσα που ξεκίνησε πίσω από το κέντρο του γηπέδου και έπειτα από εντυπωσιακούς συνδυασμούς με τους συμπαίκτες του. Το τέταρτο γκολ του Παναθηναϊκού πέτυχε με μία «βολίδα» ο Ρότσα, ενώ ο Σαραβάκος έβαλε το κερασάκι στην τούρτα περνώντας τον τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ.

Δείτε τις καλύτερες στιγμές του αγώνα:


- See more at: http://www.greenzone.gr/2013/03/h-proti-pe...h.Hygsemxe.dpuf

[accor6]

Το μεγαλειώδες «διπλό» στο Οπόρτο (vid)

Πώς ο Παναθηναϊκός υπέταξε την Πόρτο του Μουρίνιο και με γκολ του Μανωλάκη τρέλανε τη φίλαθλη Ελλάδα το 2003. Ποιοι παράγοντες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για τον αποκλεισμό του Τριφυλλιού στη συνέχεια...
Σαν σήμερα, στις 13 Μαρτίου 2003, ο Παναθηναϊκός κέρδιζε την Πόρτο του Μουρίνιο μέσα στο Ντας Άντας με γκολ του Εμμάνουελ Ολισαντέμπε.

Παναθηναϊκό ρεκόρ με Μουρίνιο

Οι «δράκοι» του Χοσέ Μουρίνιο υποτάχτηκαν στους? ταύρους του Σέρχιο Μαρκαριάν. Η Πόρτο που είχε δημιουργήσει ο εκκεντρικός Πορτογάλος τεχνικός απλώς δεν έχανε! Ειδικά μέσα στην έδρα της ήταν αδύνατο να ηττηθεί. Είναι χαρακτηριστικό πως μέσα σε δύο σεζόν (που κατέκτησε δύο συνεχόμενα ευρωπαϊκά κύπελλα) ηττήθηκε μόνο από τον Παναθηναϊκό σε διεθνές ματς!

Δεν είναι όμως αυτό το μοναδικό ρεκόρ του Τριφυλλιού απέναντι στον Μουρίνιο. Όταν τη σεζόν 2008-09 ο Παναθηναϊκός νίκησε την Ίντερ έγινε η μοναδική ομάδα με δύο νίκες μέσα στο σπίτι ομάδας του Πορτογάλου προπονητή (το 2011 το ρεκόρ ισοφαρίστηκε από την Μπαρτσελόνα).

Η πορεία του Παναθηναϊκού το 2003 στο κύπελλο UEFA

Η ομάδα του 2002 που είχε φτάσει στους 8 τους Τσάμπιονς Λιγκ και ο - σκληρός
και άδικος- αποκλεισμός από την Μπαρτσελόνα, είχαν ανεβάσει ψηλά τον πήχη για το Τριφύλλι.

Ο Ουρουγουανός προπονητής είχε αντικατασταθεί από τον Φερνάντο Σάντος. Ο Πορτογάλος νυν τεχνικός της Εθνικής Ελλάδος, δεν έπιασε τότε στους «πράσινους». Τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά, τα αποδυτήρια άνω κάτω και έτσι επέστρεψε στον πάγκο ο Μαρκαριάν. Από τα πρώτα κιόλας παιχνίδια ήταν αισθητή η διαφορά, κυρίως στη φιλοσοφία της ομάδας.

Με πάθος που ξεχείλιζε, με αμυντικούς προσανατολισμούς, κατοχή μπάλας και ουσία στην επίθεση οι παίχτες του Μαρκαριάν ανέτρεψαν τα δεδομένα και με εμφανίσεις που δεν χωρούσαν αμφισβήτηση απέκλεισαν τη Φενέρμπαχτσέ και την Άντερλεχτ.

Ήταν 13 Μαρτίου όταν θα πατούσαν το χορτάρι του Nτας Άντας για να συναντήσουν το μεγαθήριο που είχε χτίσει ο Μουρίνιο και άκουγε στο όνομα Πόρτο. Δεν έδειχναν όμως να φοβούνται. «Ένα γκολ θέλουμε» έλεγε ο προπονητής. Όλοι οι παίχτες στις δηλώσεις τους πίστευαν στο θαύμα.

Και πράγματι! Στο παιχνίδι οι «καμικάζι» του Παναθηναϊκού μάσαγαν σίδερα. Ο Εμμάνουελ Ολισαντέμπε ήταν πραγματικός ταύρος. Απειλούσε συχνά την εστία του Βίκτορ Μπαΐα, αλλά ταυτόχρονα μάρκαρε, έκανε τάκλιν, ήταν σαν να παίζει με επιπλέον παίχτη ο Παναθηναϊκός!

Κατάφεραν να αποσυντονίσουν την Πόρτο και με γκολ του Μανωλάκη στο 75’ με κεφαλιά (έπειτα από σέντρα του Γιόνας Κόλκα) νίκησαν τους δράκους! Η λήξη έφερε... πανζουρλισμό στην κερκίδα των 500 περίπου οπαδών, που ήταν οι μόνοι που ακούγονταν. Τα «όλε» δεν σταματούσαν. Ο Μαρκαριάν πίστευε στο όνειρο και δεν είχε σκοπό να βάλει φρένο? Ήθελε την πρόκριση και γιατί όχι, ένα εισιτήριο για τον τελικό της διοργάνωσης.

Τι πλήρωσε ο Παναθηναϊκός στον επαναληπτικό

Κινητήριος μοχλός της ομάδας του Μαρκαριάν ήταν ο Άγγελος Μπασινάς. Ο διεθνής αμυντικός μέσος ήταν εξαιρετικός όλη τη σεζόν ανασταλτικά, προωθούσε σωστά τη μπάλα από την άμυνα στην επίθεση, εκτελούσε τα στημένα, σκόραρε.

Ο Παναθηναϊκός τρεις ημέρες μετά το παιχνίδι θα αντιμετώπιζε το Αιγάλεω σε αγώνα πρωταθλήματος. Η διοίκηση της ομάδας ζήτησε από την ΕΠΑΕ να αναβληθεί η αγωνιστική, ώστε να είναι ξεκούραστοι οι παίχτες στον επαναληπτικό με την Πόρτο. Η απάντηση της ΕΠΑΕ ήταν αρνητική, δείγμα της αντιμετώπισης των ομάδων του Παναθηναϊκού στα χρόνια Βαρδινογιάννη, από τα κέντρα αποφάσεων.



Στο ματς με το Αιγάλεω (3-0) τραυματίστηκε ο Άγγελος Μπασινάς, έχασε τον επαναληπτικό, η ομάδα «κόπηκε στα δύο», αποκλείστηκε με ήττα 0-2 (0-1 στην κανονική διάρκεια) και χάθηκε η ευκαιρία για πρόκριση στα ημιτελικά του UEFΑ.

Υπάρχει και μία δεύτερη αιτία για τον πικρό αποκλεισμό, πίσω από την οποία κρύβεται ένα μεγάλο «αν» που ποτέ δεν θα απαντηθεί...

Ο Σέρχιο Μαρκαριάν ζητούσε έναν μόνο παίχτη από τη διοίκηση κατά τη μεταγραφική περίοδο. Ήθελε διακαώς έναν επιτελικό μέσο, με την απόκτηση του οποίου θεωρούσε πως ο Παναθηναϊκός μπορούσε να φτάσει ακόμα και μέχρι τον τελικό. Ο μεγάλος του πόθος ήταν Νταμιάν Μάνσο. Τα σενάρια που διέρρεαν στον αθλητικό Τύπο ανέφεραν την πιθανότητα να αποκτηθεί ο Βασίλης Τσάρτας. Τελικά ο Παναθηναϊκός κατέληξε με μοναδική προσθήκη τον Ξενοφώντα Γήττα. Δεν συνήθιζε άλλωστε τις? κακοδιαχειρίσεις το τότε ιδιοκτησιακό καθεστώς.



Διαβάστε περισσότερα: http://www.greenzone.gr/2013/03/to-megalei...l#ixzz2NSzSlVlZ

[DinoPAO]

^That was the time, if it was ever going to happen, when we should have won a European title. Mourinho's men, of course, would go on to win, but we really should have had them. We were the two best teams in the quarter finals.

AEK also had a very good shot at making the quarters with us that season.

[accor6]

1967: Εγκρίνεται από το πρωτοδικείο το καταστατικό της Θύρας 13, του συνδέσμου φιλάθλων του Παναθηναϊκού, που ίδρυσε πριν από ένα χρόνο ο Απόστολος Ιωαννίδης στο Μεταξουργείο. Πρόκειται για τον πρώτο σύνδεσμο φιλάθλων στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/#ixzz2Nh7GSJaR

[accor6]

Ο άθλος επί της Γκέτεμποργκ το 1985

Δείτε σε ένα σπάνιο βίντεο-ντοκουμέντο πώς ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε τον σκόπελο του μεγαθήριου Γκέτεμποργκ και προκρίθηκε στον ημιτελικό του 1985...
Ο Παναθηναϊκός πανηγύρισε το νταμπλ το 1984, μετά από τέσσερις «στείρες» χρονιές στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Στόχος πλέον της ομάδας ήταν το βήμα παραπάνω. Η υπέρβαση στην Ευρώπη. Σαν σήμερα στις 20 Μαρτίου 1985 το Τριφύλλι πήρε ισοπαλία που άξιζε όσο 20 νίκες, κόντρα στη Γκέτεμποργκ και προκρίθηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών!

Στο πρώτο ματς ο Παναθηναϊκός έφυγε νικητής με 1-0 από το παγωμένο Γκέτεμποργκ, με γκολ του Δημήτρη Σαραβάκου. Οι Σουηδοί ήταν από ομάδα - φόβητρο εκείνα τα χρόνια. Σκληροί, τεχνικοί και γρήγοροι, οι Σκανδιναβοί θεωρούνταν από τα φαβορί της διοργάνωσης. Είχαν κατακτήσει το κύπελλο UEFA το 1982, νικώντας στον τελικό 3-0 το Αμβούργο μέσα στη Γερμανία.

Ήταν σίγουρο πως θα «πέσουν κορμιά» στο ΟΑΚΑ και έτσι έγινε… Μόλις στο 10’ ο Νίλσον άνοιξε το σκορ για την Γκέτεμποργκ στο κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο. Ευθύνη για το γκολ φέρει ο Νίκος Καρούλιας, που αδράνησε στην φάση.

Λίγα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, ήταν η σειρά των φιλοξενούμενων να κάνουν λάθος στην άμυνα. Ο Θανάσης Δημόπουλος ξέφυγε από τους στόπερ που τον μάρκαραν, βρέθηκε απέναντι από τον τερματοφύλακα Τόμπιανσον και τον εκτέλεσε!

Πανζουρλισμός στις κερκίδες! Ατμόσφαιρα που δεν έχει ξαναζήσει ποτέ το Ολυμπιακό Στάδιο σε ποδοσφαιρικό αγώνα!

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε όπως ακριβώς και το πρώτο. Με γκολ για την Γκέτεμποργκ. Στο 53’ ο Χόλμγκρεν διαμόρφωσε ξανά σκορ πρόκρισης για την ομάδα του.

Κάπου εκεί μίλησε η τεράστια ψυχή των ποδοσφαιριστών με το Τριφύλλι στο στήθος αλλά και το μυαλό του πανούργου προπονητή Γιάτσεκ Γκμοχ. Ο «σαγόνιας» ήξερε καλά πως οι παίχτες του είχαν περισσότερες αντοχές από τους Σουηδούς. Η προετοιμασία του Γκμοχ μνημονεύεται μέχρι και σήμερα ως η πιο σκληρή και επίπονη που έχουν κάνει ποτέ ποδοσφαιριστές ελληνικής ομάδας. Συνάμα όμως ήταν και η πιο αποτελεσματική, με τους παίχτες να «πετάνε» για 90 λεπτά.

Αυτό που ζήτησε ο τεχνικός των «πρασίνων» από τους παίχτες του να πιέσουν ψηλά την Γκέτεμποργκ. Μέχρι και οι Ζάετς και Λιβαθηνός περνούσαν τη σέντρα, την ώρα που οι εξαντλημένοι φιλοξενούμενοι είχαν κλειστεί στα καρέ τους.

Ο Παναθηναϊκός δημιούργησε πολλές και σημαντικές ευκαιρίες και ο διαιτητής του στέρησε δύο καταφανέστατα πέναλτι. Δεν έκλεισε πάντως τα μάτια στο 78’ όταν ο Σαραβάκος ανατράπηκε εκ νέου μέσα στην περιοχή της Γκέτεμποργκ. Ο «μικρός» ανέλαβε την εκτέλεση. Η αγωνία στο κατακόρυφο αν και ενδόμυχα οι περισσότεροι ήξεραν την κατάληξη… Γεννημένος νικητής ήταν ο «Μητσάρας». Πήρε φόρα, ξεγέλασε τον τερματοφύλακα και έστειλε τους 70.000 οπαδούς στα ουράνια.

Μέχρι και τη λήξη δεν άλλαξε κάτι στο παιχνίδι. Με το τελευταίο σφύριγμα χιλιάδες οπαδοί «μπούκαραν» στον αγωνιστικό χώρο και αγκάλιασαν τους παίχτες. Ο Παναθηναϊκός μετά από 14 χρόνια προκρινόταν σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης! Ανάμεσά τους και ο αγαπητός σε παίχτες και φιλάθλους κύριος Στέφανος. Τρελαμένος από τη χαρά του έκανε τον γύρο του ΟΑΚΑ με την σημαία με το Τριφύλλι να ανεμίζει.

Δείτε ενα σπάνιο βίντεο-ντοκουμέντο με τις σημαντικότερες φάσεις του αγώνα



Διαβάστε περισσότερα: http://www.greenzone.gr/2013/03/athlos-got...l#ixzz2O7727aAJ