ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ, Αφιερωματα για την "Ομαδα του Αιωνα" Options

[El_Cid]

O ΑΡΗΣ φίλε accor6 ήταν ο αδιαμφισβήτητος αυτοκράτωρ που όλη η Ευρώπη θαύμασε και η Ελλάδα θεοποίησε. Τα έζησες και τα ξέρεις. Ο ΠΑΟ έχει πάρει το σκήπτρο σίγουρα, αλλά το φαινόμενο (ως impact στην κοινωνία) ΑΡΗΣ δεν θα επαναληφθεί, για πολλούς και διαφόρους κοινωνικούς και αθλητικούς λόγους.

[accor6]

Theleis na peis pws to fenomeno Aris htane megalutero apo to fainomeno Panathinaikos twn teleutaiw 15 xronwn?

Ennoeis to impact pou eixe thn sugkekrimenh xronikh periodo sta athlitika drwmena ths epoxhs? Oti h Ellada xuthike stous dromous gia na paiksei basket ktl?

[apostolano]

Θα συμφωνησω με τον El_Cid (σιγουρα θα τη πεταξει τη μπηχτη ο accor6), διοτι πολυ απλα δεν εχεικαι ουτε θα υπαρξει αλλη ομαδα στην Ελλαδα που να ενωσε ολους τους οπαδους, κατω απο ενα ονομα στο μπασκετ, ΑΡΗΣ. Θυμαμαι ακομα χαρακτηριστικα απο τα παιδικα μου χρονια, οτι δε πα να ησουνα Οσφπ, Παο, Αεκ ή οτι αλλο θες σε οποιοδηποτε αθλημα στο μπασκετ υπηρχε ΑΡΗΣ ή ΠΑΟΚ, με την επι μερους υποστηιριξη να αγγιζει το 80% τον ΑΡΗ και το 20% τον Παοκ.

Καταρχην αλλα τα χρονια τοτε φιλε βαζελε, διοτι το μπασκετ παιζοταν επι ισοις οροις και οχι με τη ξεφτιλα που βλεπουμε καθε χρονο σε ποδοσφαιρο και μπασκετ (ξερεις τι εννοω)!!

[accor6]

Tha sumfwnisw fusika sthn enwsh opadwn, sthn koultoura ktl o Aris kai Paok allaksane ton xarth tou basket. Alles epoxes tote

San omada omws kai kathara agwnistika pisteuw pws o Panathinaikos exei kseperasei pro polou ton Arh

Apostolano, pisteuw ksereis tis andilipseis mou gia ta tou basket kai podosfairou. Den mboreis na sigkrineis to spropksimou tou podosfairikou olymbiakou me to sproksimo tou basketikou Panathinaikou.

Exoume sprwxtei? Nai. Alla yparxoun kai 5 eurwpaikoi titloi sthn plath kai oi anakoiriksh tou Panathinaikou ws ths kaluterhs Eurwpaikhs omadas ths teleutaias dekaetias h dekapentaetias pou lenepolla.

Ama den htane o Diamandidis isws eixate 2 prwtathlimata parapanw. H tapa ston Aker tha meinei aksexasth opws kai to klepsimo stou moulaomerobits ki en sunexeia to goal - foul tou Batiste.

[El_Cid]

Accor6, ο apostolano με κάλυψε. Δεν είπα ότι ο ΑΡΗΣ των 80's ήταν μεγαλύτερος από τον ΠΑΟ της τελευταίας 10ετίας. Είπα ότι το impact στην κοινωνία και τον αθλητισμό ήταν μεγαλύτερο. Εκείνα τα χρόνια όλη η Ελλάδα (πλην παοκτσήδων) ήταν ΑΡΗΣ, άσχετοι άνθρωποι με τον αθλητισμό είχαν μάθει την πεντάδα του ΑΡΗ, γέμισε η χώρα παιδιά με πορτοκαλί μπάλες που ξημεροβραδιαζόταν στις μπασκέτες στις γειτονιές και είχαν αφίσα στο δωμάτιο τους τον Γκάλη, τα θέατρα έκλειναν τις Πέμπτες (ημέρα που έπαιζε ο ΑΡΗΣ στην Ευρώπη) αντί της καθιερωμένης εδώ και δεκαετίες Δευτέρες, όπου έπαιζε η ομάδα στην Ελλάδα μαζευόταν κόσμος για να τη θαυμάσει και να τη χειροκροτήσει, κ.α. πολλά. Αυτά δεν πρόκειται να ξανασυμβούν, όσους παραπάνω τίτλους και αν κατακτήσει κάποια ομάδα.

ΥΓ. Σας παρακαλώ τις κόντρες σας για το ποιος ευνοείται περισσότερο όχι σε αυτό το topic.

[apostolano]

Την αληθεια λεω. Εμεις μαθαμε μπασκετ εξαιτιας των Γκαλη, Γιαννακη. Σοβαρες προσωπικοτητες και οπως ειπα πιο πανω, αλλα τσιμπησε αμεσως ο αccor, τοτε δεν υπηρχε ουτε σπρωξιμο ουτε επαιζαν ρολο τα λεφτα, τα αθλημα ηταν επι ισοις οροις....!!!

[El_Cid]

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο φίλο accor6...

Δεν θα γίνει αυτοκράτορας ποτέ...


Μπορεί να μοιάζει παράταιρο, στην εποχή μας, αλλά η τιμή και η αναγνώριση είναι διαχρονικές αξίες που αφορούν και συγκινούν τους πάντες. Σε σημείο που η απόκτησή τους να εκτρέπεται σε εμμονή, να εξελίσσεται, για κάποιους, σε στόχο ζωής. Στην ιστορία του αθλητισμού (ελληνικού και παγκόσμιου) κάποιες ομάδες έγραψαν ιστορία.

Στερεότυπη έκφραση που κατά κάποιο τρόπο έχει χάσει την αξία της, καθώς όλοι θεωρούν ότι γράφουν ιστορία, όλοι πιστεύουν ότι θα μνημονεύονται με χρυσά γράμματα στο βιβλίο καταγραφής της! Η ομάδα μπάσκετ του ΑΡΗ είναι, όμως, αυτό που λέμε «μια κατηγορία μόνη της». Η «ιστορία» της ιστορίας.

Αν η εγκυκλοπαίδεια του ελληνικού αθλητισμού έχει χιλιάδες τόμους και επιχειρούσαμε να χρωματίσουμε τον κάθε έναν από αυτούς, αναλόγως του περιεχομένου του, το κιτρινόμαυρο θα κυριαρχούσε στη σειρά. Ποτέ άλλοτε μια ομάδα δεν «κυριάρχησε» σ’ ένα άθλημα, δεν ταυτίστηκε ως όνομα μ’ αυτό, δεν έγινε το σήμα κατατεθέν του, όπως έγινε με τον μπασκετικό ΑΡΗ.

Μια ομάδα που η λέξη «ρεκόρ» ήταν το συνοδευτικό της. Που πολλοί δημοσιογράφοι, αλλά και άνθρωποι του χώρου, έκαναν λόγο για στοιχειωμένα ρεκόρ της, για απλησίαστες επιδόσεις, για μοναδικά στατιστικά επιτεύγματα, για το δέος που τους προκαλεί και μόνο η ανάκληση, στη μνήμη, της παρουσίας της, τα χρόνια εκείνα.

Η αποτίμησή της, ανυπολόγιστη. Ο ελληνικός αθλητισμός της χρωστά πολλά, γιατί για μια μακρά περίοδο ήταν η περηφάνια της Ελλάδας, ήταν ο αξιότερος πρεσβευτής της στο εξωτερικό, «ασκούσε» τη διεθνή πολιτική της χώρας μας, μεγαλώνοντας την στα μάτια των ευρωπαίων, αλλά και όλου του πλανήτη.

Πέρα όμως από τα ρεκόρ, το σεβασμό και τη δόξα που απέπνεε εκείνη η ομάδα, είχε δυο κεκτημένα που ποτέ ξανά δεν αποδόθηκαν σε μια ομάδα. Δυο «ετικέτες» που της αποδόθηκαν και που είναι τόσο βαριές και μοναδικές, ώστε ακόμη και σήμερα μας προκαλούν ρίγη συγκίνησης και ατέλειωτη περηφάνια.

Ο ΑΡΗΣ ήταν «η ομάδα όλων των Ελλήνων» και ο «Αυτοκράτορας» του ελληνικού μπάσκετ. Δυο χαρακτηρισμοί που περικλείουν όλο το μεγαλείο εκείνης της ομάδας. Η απήχησή της στο πανελλήνιο, η αποδοχή και η αναγνώρισή της από τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, η αγάπη που εισέπραττε από το κοινό της Ελλάδας, ήταν και θα παραμείνει κάτι μοναδικό για τα ελληνικά χρονικά.

Εκείνη η ομάδα υπήρξε το εφαλτήριο για να στραφούν στον αθλητισμό χιλιάδες παιδιά της εποχής, να γίνει το είδωλο μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε μαζί της και το πρότυπο για όλους τους αθλητικούς συλλόγους.

Να γίνει το σημαντικότερο γεγονός κάθε εβδομάδας, να τροποποιήσει το καθεστώς λειτουργίας επαγγελματικών χώρων (!) προκειμένου να εναρμονιστούν με τη μέρα που αγωνιζόταν, να εξελιχθεί σε «αξιοθέατο» σχολικών εκδρομών (!), να μονοπωλεί στην τηλεθέαση της εβδομάδας, να ακούγεται το όνομά της σε αγώνα της εθνικής ποδοσφαίρου, να γίνει «το ροκ συγκρότημα» της εποχής.

Ο ΑΡΗΣ «ψήλωσε» τη χώρα μας.

Μπορούμε να γράφουμε για ώρες και να «ταξιδεύουμε» στην πιο αγαπημένη εποχή για τον ΑΡΗ. Είναι τόσο νωπές οι μνήμες που ανακαλούνται άμεσα.

Κάνοντας χρήση όρων που συνηθίζονται στο Χρηματιστήριο, ο Αυτοκράτορας είναι το «βαρύ χαρτί» του ελληνικού αθλητισμού. Μια «μετοχή» με διαρκή και μόνιμη απόδοση, χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως «φούσκα» και «μόδα» που έκανε τον κύκλο της και χάθηκε στη λήθη.

Γίνεται εύκολα αντιληπτό, λοιπόν, ότι ο ΑΡΗΣ είναι ένα μέγεθος απλησίαστο. Ένας Αυτοκράτορας που στις συνειδήσεις των φιλάθλων ποτέ δεν αποχωρίστηκε το θρόνο του. Βρίσκεται εκεί με τη μεγαλοπρέπεια και την τιμή που του αξίζει, ως μια απλησίαστη μορφή.

Κι όμως, εδώ και λίγα χρόνια, μια άλλη ομάδα έχει βάλει σκοπό της ύπαρξης της να…. ξεπεράσει σε φήμη τον Αυτοκράτορα. Να γίνει… αυτοκράτορας (με μικρό το α) στη θέση του Αυτοκράτορα !

Ξοδεύει αφειδώς εκατομμύρια ευρώ για να επενδύσει σε παίκτες και προπονητή, ψάχνει στα αρχεία (!) να βρει τα ρεκόρ του ΑΡΗ για να τα υποσκελίσει, χρησιμοποιεί τον ελεγχόμενο, από αυτήν, Τύπο και μέσω αυτού αυτοαποκαλείται αυτοκράτορας (!) του ελληνικού μπάσκετ, οπαδοί της, μανιωδώς, αλλάζουν (!) σε γνωστή διεθνή ιστοσελίδα , τη φανέλα με την οποία απεικονίζεται ο Νίκος Γκάλης, «σκυλιάζουν» να νικήσουν σε τελικό Κυπέλλου επαρχιακή ομάδα (!) με διαφορά μεγαλύτερη από αυτή που κατέχει ο ΑΡΗΣ και δεκάδες άλλα γραφικά συμπτώματα μανιώδους συμπεριφοράς απελπισμένων, για δόξα και τιμές.

Θέλουν οι άνθρωποι να νιώσουν κι αυτοί ΑΡΗΣ ! Το επιχειρούν χονδροκομμένα, άκομψα και με ασέβεια.

Και να ήταν μόνο αυτό; Έχουν διαμορφώσει, στα πλαίσια της ανοίκειας προσπάθειάς τους, ένα ολόκληρο πλέγμα ελέγχου του χώρου, μέσα από το οποίο στοχεύουν στο να «κλειδώνουν» αποτελέσματα και να φέρνουν επιτυχίες που όλες τους συγκλίνουν στο στόχο που προαναφέραμε. Να γραφτούν κι αυτοί στην ιστορία σαν ΑΡΗΣ!

Μπορεί να βγάζει γέλιο και γραφικότητα (έχουν πολύ περισσότερη ακόμα κι από τα λεφτά τους) το όλο σκηνικό, για εμάς που γνωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε πράγματα, αλλά ταυτόχρονα προκαλούν και το κοινό αίσθημα.

Θέλουν να γίνουν αυτοκράτορες σε άδεια γήπεδα και στο έρημο τοπίο που με ευθύνη τους μετεξέλιξαν τον κάποτε περίλαμπρο χώρο του μπάσκετ. Θέλουν αναγνώριση, αλλά προκαλούν αηδία. Αποζητούν το χειροκρότημα, αλλά εισπράττουν χλεύη και οργή. Επιδιώκουν τιμές και τους αποδίδονται κατάρες.

Ορέγονται προσωνύμια που ανήκουν, ιστορικά, σε άλλους και φτάνουν στο σημείο απόγνωσης, να γίνονται κλεπταποδόχοι και σφετεριστές! Θέλουν να ζήσουν την εποχή του ΑΡΗ, αλλά το μόνο που κατορθώνουν είναι να ζουν στη δική τους εικονική πραγματικότητα. Θέλουν σεβασμό και τους έρχεται φορτίο μίσους.

Βασιλείς και αυτοκράτορες υπήρξαν πολλοί, ιστορικά, αλλά ελάχιστοι έμειναν στη μνήμη των ανθρώπων και αναφέρονται με σεβασμό και τιμή.

Στην περίπτωση αυτή, έχουμε το αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα.

«Ένας τύραννος που ήθελε να τον αποκαλούν Αυτοκράτορα.»

Όλα όσα αναπτύξαμε, συμπυκνώνονται σ’ ένα σύνθημα:

«Δε θα γίνεις Αυτοκράτορας, ποτέ, βάζελε».
www.super3.gr

[accor6]

hahahaa nai!

Endaksei opws eipame den tha ginoume autokratoras gia tous logous pou eipame kai emeis kai merika apo ta bold pou exeis kanei quote... Alla to na na bgaleis anakoinwsh kai eidika me auta pou les meta to " edw kai liga xronia, mia allh omada" kai meta einai ligo trabigmeno.

Me 24 nikes stous teleutaious 25 agwnes metaksi mas agwnes kai 5 Eurwpaika den eimaste autokratores, eimaste Dunastes

[El_Cid]

^^^ Δες το χαλαρά και χαβαλέ το κείμενο, φίλε. Από οπαδικό site είναι...

[El_Cid]

Η κορυφαία πεντάδα του Άρη
Ο αυτοκράτορας του ελληνικού μπάσκετ ξαναζεί μέσα από την ψηφοφορία του Sport24.gr. Οι επισκέπτες μας, που έλαβαν μέρος στη σχετική ψηφοφορία, ανέδειξαν την κορυφαία πεντάδα στην ιστορία του Άρη. Μια πεντάδα εμβληματική. Δείτε και σχολιάστε...

Επιμέλεια: Δημήτρης Χρυσάνθης
Δημοσίευση: 07 Οκτ. 2010 16:33

Στην ψηφοφορία καταμετρήθηκαν συνολικά 992 ψήφοι, από τους οποίους οι 925 ήταν έγκυροι, αυτό δηλαδή που ζητούσαμε (πεντάδα από όλο το φάσμα της ιστορίας μιας συγκεκριμένης ομάδας). Για τον Άρη ψήφισαν 135 επισκέπτες του Sport24.gr. Και ανέδειξαν την παρακάτω ως καλύτερη πεντάδα στην ιστορία της ομάδας.

Νίκος Γκάλης

Ψήφοι: 131

Μπορεί ένας τραυματισμός να αλλάξει την πορεία μιας ομάδας και του αθλήματος σε μια ολόκληρη χώρα; Μπορεί, αν πρόκειται για τον Νίκο Γκάλη. Τον άνθρωπο που μεταμόρφωσε τον Άρη σε "αυτοκράτορα" και άλλαξε το ρου της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ, επειδή το καλοκαίρι του 1979 τραυματίστηκε σοβαρά στο καμπ των Σέλτικς και οδήγησε τους παράγοντες της ομάδας της Βοστόνης στην απόφαση να μην υπογράψουν συμβόλαιο μαζί του. Αργότερα βέβαια ο θρυλικός Ρεντ Άουερμπαχ παραδέχθηκε πως το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας του ήταν πως έχασε μέσα από τα χέρα του τον θαυματουργό Έλληνα, όμως το πουλάκι είχε πια πετάξει.

Κι είχε προσγειωθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Άρης είχε κάνει το παν για να αποκτήσει τον Νίκο Γκάλη. Έχοντας εντοπίσει εγκαίρως το κελεπούρι, είχε στείλει μέχρι και τον Γιώργο Τσιλιγαρίδη στις ΗΠΑ για να αποσπάσει την υπογραφή του, κάτι που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των "κιτρίνων" στη μάχη που έδωσαν με τους δύο "αιώνιους" της Αθήνας, Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, για λογαριασμό του.

Και δεν το μετάνιωσαν. Διότι ο Νίκος Γκάλης δεν ήταν ένας απλός παίκτης. Ήταν φαινόμενο. Ήταν ο άνθρωπος που έφερε στην Ελλάδα το μπάσκετ έτσι όπως δεν το είχαμε δει ως τότε. Στην επαγγελματική του διάσταση, με την απόλυτη προσήλωση στην προπόνηση, αλλά και τις ανάλογες απολαβές. Και στην αγωνιστική του διάσταση. Αυτά που έκανε στο παρκέ δεν τα είχε ξαναδεί ανθρώπου μάτι στην Ελλάδα και ίσως και στην Ευρώπη. Οι 30,4 πόντοι που σκόραρε κατά μέσο όρο στα 854 επίσημα παιχνίδια που έπαιξε στην καριέρα του φανερώνουν ένα μόνο μέρος του μεγαλείου του.

Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο ότι μαζί του ο Άρης κατέκτησε 8 πρωταθλήματα Ελλάδας (1983 και 1985-91), εκ των οποίων τα 7 συνεχόμενα και τα τρία δίχως να χάσει ούτε ένα παιχνίδι! Κατέκτησε επίσης 6 Κύπελλα κι έπαιξε τρεις διαδοχικές φορές σε φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1988-90), δίχως πάντως να σηκώσει την κούπα.

Το πιο σπουδαίο, ωστόσο, ήταν ότι ο Άρης του Νίκου Γκάλη έγινε τη δεκαετία του '80 η ομάδα όλων των Ελλήνων. Οι 30άρηδες και άνω αγαπήσαμε το μπάσκετ με την Εθνική του '87 (όπου επίσης πρωταγωνιστής ήταν ο Γκάλης) και με τον Άρη. Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί αυτό, όσο κι αν ίσως ενοχλεί κάπως τους... ακραιφνείς ΠΑΟΚΤσήδες. Όμως ποιος δεν θυμάται τι γινόταν εκείνες τις Πέμπτες που έπαιζε ο Άρης στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Τότε που τα σινεμά έκαναν... εκπτώσεις στα εισιτήρια και στους δρόμους δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Διότι όλοι ήμαστε καρφωμένοι στην τηλεόραση για να δούμε τα μαγικά του Γκάλη. Και να βιώσουμε στιγμές πρωτόγνωρες τότε για τον ελληνικό αθλητισμό...

Παναγιώτης Γιαννάκης

Ψήφοι: 122

Τα επιτεύγματα του Άρη τη δεκαετία του '80 πιθανότατα δεν θα ήταν το ίδιο μεγάλα και σπουδαία αν στο πλευρό του Νίκου Γκάλη δεν αγωνιζόταν μια άλλη κορυφαία αθλητική προσωπικότητα: ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Ο άνθρωπος που αποτέλεσε το ιδανικό αγωνιστικό συμπλήρωμα του Γκάλη, με τον οποίο συνέθεσε το κορυφαίο δίδυμο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού εκτοξεύοντας τον Άρη και την Εθνική ομάδα στα ύψη.

Ήταν άλλωστε η μετακόμισή του στη Θεσσαλονίκη αυτή που προκάλεσε τη μετονομασία του Άρη σε... αυτοκράτορα. Το καλοκαίρι του 1984 ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει τον Άρη στο μπαράζ της Κέρκυρας κι είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα, κάτι που ανάγκασε τον πρόεδρο των "κιτρίνων", Χρήστο Μιχαηλίδη, να κάνει το παν ώστε να πάρει από τον Ιωνικό Νικαίας τον Γιαννάκη.

Τον επονομαζόμενο και "δράκο", ο οποίος βεβαίως ήταν ήδη καταξιωμένος και εγνωσμένης αξίας, στον Άρη ωστόσο σημείωσε το μεγαλύτερο προσωπικό του επίτευγμα. Έβαλε το μπάσκετ πάνω από τον εαυτό του, υπέταξε τον αθλητικό εγωισμό του και από... καλαθομηχανή μετατράπηκε σε έναν υποδειγματικό πλέι μέικερ και αμυντικό εξολοθρευτή, αφήνοντας το έργο της... εξολόθρευσης των αντιπάλων στον Γκάλη. Εν ολίγοις ο Γιαννάκης έκοβε, ο Γκάλης έραβε και ο Άρης μεγαλουργούσε.

Από τη στιγμή που ο Γιαννάκης ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1984, χρειάστηκε να περάσουν 8 ολόκληρα χρόνια για να πάρει άλλη ομάδα το πρωτάθλημα στην Ελλάδα! Από το 1985 ως και το 1991 ο Άρης αναδεικνυόταν συνεχώς πρωταθλητής, συνήθως και Κυπελλούχος (το έχασε μόνο το 1986 και το 1991) εγκαθιδρύοντας... στυγνή μονοκρατορία, που όμοιά της δεν είχε βιώσει ως τότε το ελληνικό μπάσκετ.

Λευτέρης Σούμποτιτς

Ψήφοι: 58

Ο τρίτος εκείνης της μεγάλης ομάδας που είχε σαρώσει τα πάντα στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1980. Ο Γιάννης Ιωαννίδης τον ανακάλυψε στη Λουμπλιάνα, όπου έκανε σπουδαία καριέρα φορώντας τη φανέλα της Ολίμπια, και τον έφερε το καλοκαίρι του 1986 στη Θεσσαλονίκη για να προσθέσει ένα ακόμα μεγάλο όπλο στο οπλοστάσιό του.
Ο "Πίξι", όπως ήταν το παρατσούκλι του, άνοιξε το δρόμο των ελληνοποιήσεων, που έγινε πολύ της μόδας στο ελληνικό μπάσκετ τα χρόνια που ακολούθησαν. Ο ίδιος βέβαια έχει δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο πως η γιαγιά του ήταν από τη Νίκαια, ωστόσο όλα αυτά έχουν περάσει προ πολλού στην ιστορία. Έτσι κι αλλιώς το περιφερειακό του σουτ ήταν αρκετά καλό για να πείσει τον οποιονδήποτε να κάνει τα πάντα ώστε να τον έχει στην ομάδα του, πόσω μάλλον τον "ξανθό", ο οποίος κατ' επανάληψη έχει αποδείξει πως δεν ορρωδεί προ ουδενός.

Η εικόνα του Σούμποτιτς να είναι στημένος έξω από τη γραμμή των 6.25μ., να παίρνει τη μπάλα και να ευστοχεί σαν σε προπόνηση ήταν από τις πιο οικείες την εποχή της παντοκρατορίας του Άρη. Με αυτό το σουτ έγινε διάσημος και έβαλε το δικό του λιθαράκι στις νίκες και τους τίτλους που κατέκτησαν οι "κίτρινοι" από το 1987 ως και το 1991.

Ρόι Τάρπλεϊ

Ψήφοι: 78

Αν δεν είχε αδυναμία στο αλκοόλ και στις ουσίες, ο Ρόι Τάρπλεϊ δεν θα περνούσε ποτέ τον Ατλαντικό για να έρθει στην Ελλάδα. Θα κέρδιζε τίτλους και διακρίσεις στο ΝΒΑ, όπου είχε όλες τις προδιαγραφές για να εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους παίκτες, κάτι που φανέρωναν οι 12 πόντοι και τα 10 ριμπάουντ που είχε κατά μέσο όρο σε κάθε αγώνα και η παρουσία του στην καλύτερη πεντάδα των ρούκι το 1987.

Όμως το... ξερό του το κεφάλι του έδειξε υποχρεωτικά το δρόμο προς την Ευρώπη, καθώς τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από το ΝΒΑ λόγω χρήσης ναρκωτικών, και ο Άρης δεν έχασε την ευκαιρία το καλοκαίρι του 1992. Αναζητούσε άλλωστε ένα σταρ που θα έπαιρνε τη θέση του Νίκου Γκάλη, ο οποίος τα είχε σπάσει οριστικά με τον Χρήστο Μιχαηλίδη και είχε πάρει το δρόμο για την Αθήνα και τον Παναθηναϊκό, δίπλα στον Παναγιώτη Γιαννάκη. Κι ο Ρόι ήταν η καλύτερη επιλογή.

Τις κακές συνήθειες, βέβαια, δεν τις έκοψε, αλλά μέσα στο γήπεδο ήταν ασταμάτητος. Δεν είχε αντίπαλο κάτω από τα καλάθια, αναδείχθηκε πρώτος ριμπάουντερ στην Α1 με τον εξωφρενικό μέσο όρο των 17 ριμπάουντ ανά αγώνα και ολοκλήρωσε τη χρονιά με την κούπα του Κυπέλλου Κυπελλούχων, που κατέκτησε ο Άρης στον επεισοδιακό τελικό του Τορίνου κόντρα στην Εφές Πίλσεν.

Κανείς δεν ξέρει αν θα αναβίωνε η αυτοκρατορία του Άρη σε περίπτωση που έμενε ο Τάρπλεϊ περισσότερο από μία χρονιά. Το σίγουρο, ωστόσο, είναι πως ο Αμερικανός με το σπάνιο ταλέντο και τις άλλο τόσο σπάνιες αυτοκαταστροφικές τάσεις χρειάστηκε μόνο μερικούς μήνες για να κερδίσει περίοπτη θέση στις καρδιές των φίλων του Άρη.

Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ

Ψήφοι: 54

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του παγκόσμιου μπάσκετ στις δεκαετίες του '80 και του '90. Όχι μόνο λόγω της σπουδαίας μπασκετικής ποιότητάς του, που τον ανέδειξαν σε ένα γυρολόγο πολυτελείας με παρουσίες εκτός των άλλων στο ΝΒΑ, στις Ρεάλ και Μπαρτσελόνα και φυσικά στην Εθνική ομάδα του Πουέρτο Ρίκο ως μέλος της περίφημης "συμμορίας της Καραϊβικής". Αλλά και λόγω του παρουσιαστικού του. Με το μαλλί τίγκα στη μπριγιαντίνη, χτενισμένο προς τα πίσω και το προφίλ του... λατίνου εραστή, ήταν μια μορφή που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη.

Η Θεσσαλονίκη δεν ήταν η πρώτη ελληνική πόλη στην οποία δούλεψε. Είχε περάσει πρώτα από τη Λάρισα (1994-95) και το Ηράκλειο (1995-96) πριν υπογράψει συμβόλαιο με τον Άρη το καλοκαίρι του 1996 κουβαλώντας ως παράσημο την ανάδειξή του σε πρώτο ριμπάουντερ της Α1 με 13 ριμπάουντ κατά μέσο όρο την προηγούμενη χρονιά. Ήταν όμως εκεί, στη Θεσσαλονίκη, όπου έμελλε να αγαπηθεί περισσότερο, κυρίως διότι συνέδεσε το όνομά του με την κατάκτηση μια ευρωπαϊκής κούπας μέσα στην Τουρκία.

Την άνοιξη του 1997 ο Άρης πέτυχε ίσως την πιο παλικαρίσια ανατροπή της ιστορίας του, νικώντας στον δεύτερο τελικό του Κυπέλλου Κόρατς μέσα στην Προύσα με 88-70, καλύπτοντας έτσι και με το παραπάνω τη διαφορά των 11 πόντων με την οποία είχε χάσει στον πρώτο αγώνα στο Αλεξάνδρειο και κατακτώντας το τρόπαιο. Ο Ορτίθ ήταν συγκλονιστικός σε εκείνο το παιχνίδι σημειώνοντας 25 πόντους κι αυτό οι φίλοι του Άρη δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ.

Έλαβαν επίσης...

Εκτός των παραπάνω πέντε, τη φανέλα του Άρη έχουν φορέσει κι άλλοι σπουδαίοι παίκτες. Κι είναι δεδομένο πως αν ο Χάρης Παπαγεωργίου μεγαλουργούσε μια δεκαετία αργότερα, τότε που υπήρχε η δυνατότητα της εικόνας, θα είχε σίγουρα μια θέση στην πεντάδα. Κι οι 20 ψήφοι που πήρε πάντως είναι αρκετοί, αν σκεφτεί κανείς πως έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που έπαιζε μπάσκετ, αλλά και ότι ανάλογοι παίκτες-μύθοι του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού καταποντίστηκαν στις σχετικές ψηφοφορίες.

Αξιοσημείωτες επίσης είναι οι υψηλές επιδόσεις των Ορτίθ και Μπόνι, οι οποίοι έπαιξαν στον Άρη σε μια εποχή όπου είχε ήδη αρχίσει η παρακμή (παρά το Κύπελλο Κόρατς του 1997) σε αντιδιαστολή με τους Σιγάλα και Λιαδέλη, που έμειναν πολύ χαμηλά.

Τους υπόλοιπους ψήφους έλαβαν οι:

Γκαρντ

Σόλομον 6

Λιαδέλης 4

Πάρκερ 3

Γκραντ 2

Σιούτης 1

Ντίνκινς 1

Τ. Ουάιτ 1



Φόργουορντ

Μάσεϊ 37

Μπόνι 22

Παπαγεωργίου 20

Πάσπαλι 20

Μπέρι 11

Μ. Τζόουνς 10

Φιλίππου 3

Ουίλκινσον 3

Μπέιλι 3

Σ. Χίγκινς 2

Χ. Έλις 2

Αρλάουκας 2

Θίους 1

Ρωμανίδης 1

Σιγάλας 1

Αγγελίδης 1

Άντερσον 1

Λυπηρίδης 1

Χρυσανθόπουλος 1

Ουίνσλοου 1



Σέντερ

Βράνκοβιτς 47

Σάκλεφορντ 9

Στακ 4

Μπ. Σέλερς 2

Γουίλτζερ 2

Ματθαίου 1

Μιχαΐλοφ 1

[accor6]

^^^ Δες το χαλαρά και χαβαλέ το κείμενο, φίλε. Από οπαδικό site είναι...

Tha sumfwnisw ksana

[El_Cid]

Το παρακάτω κείμενο συνοδεύεται και από αρκετά βίντεο

Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ είναι ένας και μοναδικός

Η καλύτερη και μεγαλύτερη ομάδα του αιώνα είναι μοναδική και δε θα μπορούσε να είναι άλλη απο τον ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ του Ελληνικού μπάσκετ, την ομάδα του Θεού του Πολέμου, τον ΑΡΗ. Το μοναδικό Ελληνικό σύλλογο που κατάφερε να πάρει με το μέρο του το σύνολο των Ελλήνων και να στρέψει το ενδιαφέρον ακόμα και των απλών φίλων των σπορ στο υπέροχο άθλημα του μπάσκετ. Λόγοι αμέτρητοι που μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι για την τιμή αυτής της βράβευσης και ας έχει καταντήσει πλέον η αγαπημένη μας ομάδα, ο “φτωχός συγγενής” των νεόπλουτων παραλήδων της Ελληνικής πραγματικότητος.

Για όλους εμάς μετρά το συναίσθημα του απλού κόσμου, του απλού παρατηρητή, που εκφράζεται με κουβέντες λατρείας προς το πρόσωπο της ομάδος μας και του υπέροχα πιστό λαό του. Ένας λαός που φρόντισε να γράψει ιστορία με χρυσά γράμματα στο Ευρωπαϊκό στερέωμα και έβαλε το όνομα της πτρίδας μας ψηλά, εκεί που ανήκει, στις σκέψεις όλων. Η διαφήμιση που έγινε στη χώρα μας και κατα επέκταση σε όλους τους Έλληνες ήταν μοναδική και ήταν ένα μεγάλο βήμα για την εξιλέωση της φήμης μας στους υπερόπτες Ευρωπαίους.

Ο ΑΡΗΣ αντιπροσώπησε επάξια την μικρή και φτωχή Ελλάδα στα χλιδάτα Ευρωπαϊκά σαλόνια και δικαίως κατονομάστηκε ως πρεσβευτής της ευγενούς άμυλας και των αθλητικών αξιών. Ίσως ο μοναδικός επαγγελματικός σύλλογος στο είδος του. Πέρα απο τα χρυσά στολίδια, πίσω απο τις χλιδάτες εμφανίσεις, οι αστέρες που φόρεσαν και τίμησαν τη φανέλα του ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ, ήταν παραδείγματα προς μίμηση και σωστά πρότυπα. Με ένα μαγικό τρόπο, ο κάθε πολυδιαφημιζόμενος αστέρας αθλητής, μη ξεχνάμε πως ο ΘΕΟΣ του Ελληνικού μπάσκετ φορούσε περήφανα την κιτρινόμαυρη φανέλα, συμπεριφερόταν σαν παράδειγμα ηθικής και των ιερών ιδανικών του συλλόγου.

Οι καπηλευτές και θρασύτατοι παραχαράκτες της ιστορίας του αθλητισμού, απέτυχαν να παραποιήσουν ένα ιερό αθλητικό ιδεώδες όπως είναι η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ του ΑΡΗ. Τα χρυσοποίκιλτα στολίδια και οι γυαλιστεροί καθρέφτες, μόνο ιθαγενείς θα μπορούσαν νε ξεγελάσουν αγαπητοί. Άδικα προσπαθείτε να κλέψετε την υστεροφημία και τις δάφνες του νικητού, μια ζωή θα είστε οι πρωταθλητές με τις γκρί φανέλες και τις δεσμίδες πράσινων χαρτονομισμάτων. Παραδείγματα προς αποφυγή οι κακομαθημένοι αθλητές σας, που όσο και αν προσπαθείτε να τα επιβάλλεται στη συνείδηση του κόσμου ως αστέρια, αυτοί με τις πράξεις τους αποδεικνύουν πόσο τυχαίοι κομήτες της αθλητικής ιστορίας είναι.

Δε χρειάζονται λόγια…….απλά καμαρώστε τους και πάρτε το χαμπάρι. Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ του Ελληνικού και Ευρωπαικού μπάσκετ είναι ένας και μοναδικός.

Έτσι απλά και λιτά……ο ΑΡΗΣ είναι ο ένας και μοναδικός ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ του μπάσκετ. Όσα λεφτά και αν ρίξετε, όσες συνειδήσεις και αν αγοράσετε, σε όσα κύπελα και τίτλους και αν πλειδοτήσεται, δε θα είστε τίποτα περισσότερο απο ένα άσχημα εκτελεσμένο αντίγραφο, ένα κακέκτυπο του ΑΡΗ.

Εμείς και όταν χάνουμε, πάλι ΑΡΗΣ είμαστε. Δε μεταμορφωνόμαστε σε λαγουδάκια να το βάζουμε στα πόδια…..

Μέρες που είναι, φροντίστε να έχετε την ίδια διαιτησία που είχατε όποτε χρειαστήκατε βοήθεια απέναντι στον πληγωμένο θεό του Πολέμου. Κλάψτε όσο προλαβαίνετε γιατί ερχόμαστε ξανά και οι εφιάλτες θα ζώσουν για άλλη μια φορά τα ευρω -- στρωμένα όνειρα σας. Πληρωμένοι πρωταθλητές.

http://arismania.com/portal/wordpress/kkou...b4%ce%b9%ce%ba/

[El_Cid]

Όταν ο Άρης κατέκτησε την κορυφή

Τη σεζόν 1992-93 ο Άρης άνοιγε ένα καινούριο κεφάλαιο στην ιστορία του και έμελλε να κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων στον τελικό με την Εφές Πίλσεν, τον οποίο ακολούθησαν θλιβερά επεισόδια. Συμπληρώνονται 18 χρόνια από τότε και το Sport24.gr σας θυμίζει τι ακριβώς είχε συμβεί... (video & picts)

Η ομάδα που έμαθε τους Έλληνες να αγαπούν το μπάσκετ, αυτή που άδειαζε τους δρόμους στη Θεσσαλονίκη όταν έπαιζε στην Ευρώπη, αυτή που δημιούργησε μία μεγάλη αυτοκρατορία δίχως προηγούμενο έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης για πρώτη φορά στις 16 Μαρτίου του 1993.

Ο Άρης του Σβι Σερφ αγωνίστηκε τη σεζόν 1992-93 στο Κύπελλο Κυπελλούχων το οποίο και κατέκτησε επί της Εφές Πίλσεν στον τελικό που έγινε στο Τορίνο της Ιταλίας με το φτωχό αλλά αμφίρροπο 50-48.

Το ξεκίνημα...

Η αλήθεια είναι στην αρχή εκείνης της αγωνιστικής περιόδου τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα. Χωρίς τον Νίκο Γκάλη στο ρόστερ του, τον Χρήστο Μιχαηλίδη στην προεδρία της ΚΑΕ και τον Γιάννη Ιωαννίδη στον πάγκο της ομάδας, ο Άρης όχι μόνο άλλαζε σελίδα αλλά και ολόκληρο κεφάλαιο.

Παρ΄όλα αυτά τότε έμελλε να βρεθεί στην κορυφή της Ευρώπης και να κατακτήσει τον πρώτο του ευρωπαϊκό τίτλο. Με τον Παναγιώτη Γιαννάκη να είναι πλέον ο αρχηγός της ομάδας, τον Γιώργο Γάσπαρη να έχει αφήσει τον Πανιώνιο για τη Θεσσαλονίκη και τον Ρόι Τάρπλεϊ να αποκτάται στη θέση του ενός από τους δύο Αμερικανούς, πορεύτηκε τότε ο Άρης.

Για την περίπτωση ειδικά του τελευταίου η ομάδα της Θεσσαλονίκης ρίσκαρε πολλά, από τη στιγμή που ο ταλαντούχος Αμερικανός είχε δείξει ήδη ότι αρέσκονταν σε απαγορευμένες ουσίες. Παρ’ όλα αυτά, στον Άρη έπαιξε καλό μπάσκετ και ήταν από τους στυλοβάτες της ομάδας σε άμυνα και επίθεση.

Επικεφαλής ομίλου

Στο Κύπελλο Κυπελλούχων (ή ευρωπαϊκό κύπελλο όπως ήταν η ονομασία του από το 1992 έως και το 1996) ο Άρης βρέθηκε μετά από 26 ολόκληρα χρόνια και τη σεζόν 1966-67. Στους ορισμούς της FIBA για τα προκριματικά της διοργάνωσης είχε πολύ εύκολο έργο καθώς απέκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες τις Μινσκ (117-59 στη Νέα Σμύρνη, 107-70 στο β΄ματς) και Σλασκ (90-80 στην Πολωνία και 102-75 στο Αλεξάνδρειο).

Έτσι, λοιπόν πέρασε στους ομίλους της διοργάνωσης. Στην κλήρωση των δύο ομιλων ο Άρης μπήκε επικεφαλής και βρέθηκε αντίπαλος με τις Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν, Σολέ, Σλόμποντνα Νταλμάσια (η πρώην Γιουγκοπλάστικα), Μπενφίκα και Μπουντιβέλνικ. Από την κλήρωση κιόλας του ομίλου ο Άρης θεωρήθηκε το απόλυτο φαβορί και επιβεβαίωσε πανηγυρικά τον τίτλο του.

Με τον Στιβ Γιατζόγλου στον πάγκο του ξεκίνησε με πέντε σερί νίκες, επικρατώντας κατά σειρά τη Χάποελ (88-75), τη Σολέ (104-72), τη Μπενφίκα (75-67), τη Σλόμποντνα (89-56) και την Μπουντιβέλνικ (67-61), ολοκληρώνοντας τον α’ γύρο αήττητος.

Ήττα σοκ και αλλαγή προπονητή

Στο ξεκίνημα του β’ γύρου μία απροσδόκητη ήττα ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά και να κάνει τους ιθύνοντες της ομάδας να προβούν σε μία βιαστική επιλογή, στην προσπάθειά τους να μην χαθεί το τρένο της διάκρισης. Ο Άρης ηττήθηκε στο Ισραήλ από τη Χάποελ με σκορ 80-69 και αυτό το ματς αποτέλεσε το «κύκνειο άσμα» του Γιατζόγλου ο οποίος... εκδιώχθηκε άμεσα.

Τη θέση του πήρε ο Σβι Σερφ ο οποίος δεν είχε και πολλά να διορθώσει καθώς η ομάδα δεν αντιμετώπιζε αγωνιστικό πρόβλημα. Το απέδειξε στη συνέχεια, ολοκληρώνοντας τη φάση των ομίλων με τέσσερις διαδοχικές νίκες, εκ των οποίων οι τρεις μακριά από την έδρα του. Επιβλήθηκε της Σολε στη Γαλλία με 70-60, νίκησε τη Μπενφίκα μέσα στο Αλεξάνδρειο (83-72), στο Σπλιτ τη Σλόμποντνα με 76-66 και τέλος την Μπουντιβέλνικ στο παγωμένο Κίεβο με 94-80.

Όπως ήταν φυσικό με απολογισμό 9-1 πέρασε πρώτος από τον όμιλο του αφήνοντας δεύτερη τη Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν.

Γιαννάκης ο Ισπανοφάγος!

Στο δρόμο του Άρη βρέθηκε η ισπανική Σαραγόσα για τους διπλούς ημιτελικούς της διοργάνωσης. Στο πρώτο παιχνίδι που έγινε στην ισπανική πόλη, ο Γιαννάκης ήταν κυριολεκτικά ασταμάτητος και «πυροβόλησε» ασύστολα το αντίπαλο καλάθι (29 πόντους με 6/11 τρίποντα). Τελικά, ο Άρης έκανε το πρώτο βήμα για την πρόκριση νικώντας με σκορ 86-84 χάρη σε καλάθι του «δράκου».

Στον επαναληπτικό της Θεσσαλονίκης τα πράγματα έμειναν ίδια και απαράλλαχτα και το σκηνικό δεν μεταβλήθηκε στο ελάχιστο. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης με 32 πόντους αυτή τη φορά και 5/6 τρίποντα οδήγησε τον Άρη στην άνετη επικράτηση και μαζί στον μεγάλο τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.

Έστω κι αν είχε καθυστερήσει αρκετά, η ώρα ενός μεγάλου ευρωπαϊκού τελικού είχε επιτέλους φτάσει για τον Άρη. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι η τύχη είχε γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη στα φάιναλ φορ του 88’, του 89’ και του 90’ σε αυτή τη μεγάλη ομάδα.

Το ραντεβού στο Τορίνο

Μετά από λίγο καιρό ο Άρης ήταν έτοιμος για το μεγάλο ραντεβού της ιστορίας του. Στο Τορίνο θα έβρισκε αντίπαλο την τουρκική Εφές Πίλσεν σε ένα ματς με ιδιαιτερότητες λόγω και των εθνικών διαφορών που ήταν πολύ πιο έντονες τότε.

Στις 16 Μαρτίου του 1993 το «Παλακανέστρο Ρουφίνο Οξίλιουμ» φιλοξένησε τον μεγάλο τελικό ανάμεσα στον Άρη και την Εφές Πίλσεν και μαζί 5.000 Έλληνες που βρέθηκαν εκεί για να υποστηρίξουν την προσπάθεια των παικτών του Σερφ. Στη θεωρία η ελληνική ομάδα ήταν το φαβορί αλλά κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο τίτλος του φαβορί πήγε περίπατο.

Μετά από ένα σκληρό ματς στο οποίο κυριάρχησε το στρες, η νευρικότητα και το χαμηλό σκορ, ο Άρης επικράτησε με το φτωχό πλην όμως απόλυτα δίκαιο 50-48 (για το χαμηλότερο σκορ όλων των εποχών σε τελικό ευρωπαϊκού Κυπέλλου) και το βαρύτιμο τρόπαιο βρέθηκε στα χέρια του Παναγιώτη Γιαννάκη κατά την απονομή. Ο κόσμος πανηγύρισε έξαλλα την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου από τον πάλαι ποτέ αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ, Άρη.

Άρης: Γιαννάκης 2, Βουρτζούμης 2, Άντερσον 15, Μισούνοφ 10, Τάρπλεϊ 19, Αγγελίδης 2, Ιωάννου, Γάσπαρης.
Έφες Πίλσεν: Όιγκουτς 5, Αγιντίν 16, Σαρίτσα 11(2), Ναουμόφσκι 7(1), Οζτούρκ 2, Ρίρσαρντ 7, Κορουτσού.

Σοβαρά επεισόδια και βαριά τιμωρία

Στον ενθουσιασμό του, αρκετός κόσμος βρέθηκε στο παρκέ για να πανηγυρίσει μαζί με τους παίκτες του Άρη και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις η πίεση και η ένταση από τον αγώνα δεν ήταν καλοί σύμβουλοι. Χωρίς καλά καλά να καταλάβει κανείς τι είχε γίνει το γήπεδο μετατράπηκε σε... ρινγκ.

Αποτέλεσμα; Εκτεταμένα επεισόδια ανάμεσα στον κόσμο του Άρη και τα μέλη της Εφές Πίλσεν οι οποίοι δεν είχαν αποχωρήσει ακόμα από το παρκέ. Ο πέλεκυς έπεσε βαρύς από τη FIBA που τιμώρησε πρωτόδικα τον Άρη με δύο χρόνια αποκλεισμό από κάθε ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Τελικά, ο Άρης γλίτωσε τον οικονομικό αφανισμό και όχι μόνο με την Παγκόσμια Ομοσπονδία να τον τιμωρεί τελικά με κεκλεισμένων των θυρών παιχνίδια για μία σεζόν και μάλιστα μακριά από την έδρα του (έπαιξε στη Νέα Σμύρνη).

Ανεξάρτητα από αυτό πάντως, ο Άρης έγραψε ιστορία εκείνη τη σεζόν, όπως κάθε άλλη ελληνική ομάδα που βρέθηκε ποτέ στην κορυφή ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

© Copyright 2010 sport 24 - www.sport24.gr

[El_Cid]

[El_Cid]

Ποιος ΔΕΝ είναι Άρης....
11:35 π.μ. |

Ποιος δε θυμάται την πρώτη φορά που έπαιξε σε αγώνα παιδικό σε κάποια γειτονική ομάδα? Που φόρεσε μια σχεδόν ξεφτισμένη φανέλα με ένα νούμερο και προσπάθησε να μιμηθεί τις κινήσεις των αγαπημένων του ηρώων όπως τις έβλεπε στην τηλεόραση? Ή μήπως ξεχνιέται η πρώτη φορά που κάποιος εξ ημών παρακολούθησε από κοντά έναν αγώνα μπάσκετ βλέποντας από απόσταση αναπνοής τα μέχρι τότε αφισοκολλημένα στο δωμάτιό του είδωλα? Ποιος δε θυμάται το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκε και όταν την έβλεπε τον έπιανε ένα σύγκρυο και μια ταχυκαρδία που δε συγκρινόταν ούτε καν όταν ο δάσκαλος των μαθηματικών έβαζε ξαφνικά πρόχειρο διαγώνισμα? Ακόμα και η πολύ γνωστή διαφήμιση εταιρείας σοκολάτας μιλάει για "την πρώτη αγάπη και παντοτινή". Για μια τέτοια αγάπη θα σας μιλήσω και εγώ σήμερα και έχω μια αίσθηση ότι θα με καταλάβετε.

Στα 25+ χρόνια που βλέπω και παίζω μπάσκετ έχω υποστηρίξει διάφορες ομάδες κυρίως λόγω του μπάσκετ που έπαιζαν αλλά και φυσικά λόγω συγκεκριμένων παιχτών και προπονητών που θαύμαζα και παρακολουθούσα και ευτυχώς που υπάρχει αυτό το blog και μπορώ μαζί σας να μοιράζομαι διάφορες σχετικές σκέψεις ή και αναμνήσεις μου μακριά από φανατισμούς και μισαλλοδοξίες. Η ομάδα της καρδιάς μου όμως ήταν, είναι και πάντα θα είναι ο Άρης. Όπως για κάποιους άλλους θα είναι ο ΠΑΟΚ φαντάζομαι. Νομίζω ότι όλοι όσοι βρισκόμαστε στη δεκαετία των 30, ακόμα και αν τώρα είμαστε ενταγμένοι στο γνωστό και ίσως βαρετό δίπολο κόκκινων-πράσινων, στον πυρήνα μας, στην πρώτη αγνή μας επαφή με την σπυριάρα μπάλα, στις πρώτες εικόνες που έχουν καταχωρηθεί στο "τσιπάκι" του εγκεφάλου μας, τα κυρίαρχα χρώματα είναι άλλα. Και ίσως, λίγο περισσότερο το κίτρινο.

Άρης είμαι....

- Λόγω Γκάλη-Γιαννάκη. Γιατί το νούμερο 5 και το νούμερο 6 στην κίτρινη φανέλα συνδέθηκαν τόσο πολύ μαζί της, προσωποποίησαν την καθολική αποδοχή της ομάδος ακόμα και από μη οπαδούς της όσο ίσως κανείς άλλος παίχτης όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί έγιναν τραγουδι στα χείλη της Μαρινέλλας. Γιατί για μια 7ετία σκόρπισαν τον τρόμο σε Ελλάδα και Ευρώπη χαρίζοντας μας πανέμορφα στιγμιότυπα που θα μας ακολουθούνε ολόκληρη ζωή. Γιατί αυτοί πρωτο-εισήγαγαν το back-door με τον Δράκο να πασάρει και τον Νικ να χορεύει στον αέρα. Γιατί τα ονόματά τους κοσμούσαν πρωτοσέλιδα αθλητικών και πολιτικών εφημερίδων εντός και εκτός Ελλάδος. Γιατί όλοι στα μονά που έχουμε παίξει έχουμε σουτάρει "τρίποντο-χειρόφρενο" όπως ο Παναγιώτης ή έχουμε προσπαθήσει να κάνουμε σπάσιμο της μέσης στον αέρα όπως ο Νικ. Γιατί για πρώτη φορά οι δύο τύποι αυτοί έκαναν εμάς να είμαστε το φαβορί, να νιώθουμε σιγουριά, να αισθανόμαστε οι νικητές και όχι οι απέναντοι, οι ξένοι, οι μέχρι πρότινος θεωρούμενοι ως καλύτεροι, από όποια χώρα και αν προέρχονταν. Γιατί τους θαυμάζαμε, τους αποθεώναμε, τους παρακολουθούσαμε και μας πλήγωσαν όταν έβγαλαν την κίτρινη φανέλα από πάνω τους.

-Λόγω Ξανθού. Το γνωστό σακάκι με το ανοιχτό πουκάμισο, το κεφάλι μονίμως στραβωμένο, οι βρισιές να ακολουθούν η μία την άλλη ακόμα και όταν το καλάθι μπαίνει ή η άμυνα είναι σωστή, γκρίνια προς διαιτητές, οι ατάκες στις συνεντεύξεις τύπου, το σέρβικο λόμπι που είναι παντού, το τσιγάρο πριν από την έναρξη κάθε ματς, τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα εναντίον του ασπρόμαυρου αντίπαλου δέους, τα αποτυχημένα Final-Four, ο Δοξάκης που δεν έμπαινε ούτε σε προπονητικό διπλό, η απουσία αυτοκριτικής, οι θρυλικές προλήψεις. Ο Γιάννης Ιωαννίδης όπως τον ζήσαμε στα πρώτα και πιο "αθώα" χρόνιας της προπονητικής του καριέρας, φιγούρα με σχεδόν καρτουνίστικες λόγω θυμικού προδιαγραφές, θα είναι για πάντα ένας λόγος να είμαι Άρης. Δεν αφήνει τα βουλευτιλίκια λέω εγώ να γυρίσει να αναλάβει πρόεδρος.

- Λόγω της Πέμπτης. Εστιάτορες και μαγαζάτορες κάθε Πέμπτη ήξεραν ότι ο τζίρος τους θα "έγραφε" το πολύ μέχρι τις 9. Από εκεί και μετά τα πάντα ερήμωναν, οι πελάτες έφευγαν άρον άρον καθώς στις 21:45 ξεκινούσε το ταξίδι του Άρη στο Ισραήλ, στη Γιουγκοσλαβία, στην Ισπανία, στη Γαλλία ή όπου αλλού έπαιζε. Αν θυμάμαι καλά, κάποιοι είχαν διαμαρτυρηθεί και επίσημα στη διοίκηση της ομάδος αλλά και στην ΕΡΤ μήπως άλλαζαν την ώρα ή τη μέρα καθώς το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν ήταν σοβαρό. Καμιά άλλη ελληνική ομάδα δεν έχει καταφέρει σε σταθερή εβδομαδιαία βάση να μαζεύει τόσο κόσμο στα σπίτια του για να την παρακολουθήσει. Θυμάμαι γνωστούς μου, μεγαλύτερους από μένα να συζητάνε για βόλτες το βράδυ αποκλείοντας πάντα την πιθανότητα της Πέμπτης ως ημέρας. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη δεν κυκλοφορούσε ψυχή ζώσα ούτε στο κέντρο ούτε στα περίχωρα. Κάθε βδομάδα το βράδυ της Πέμπτης ήταν σχεδόν μυσταγωγικό...

- Λόγω Αλεξάνδρειου. Όποιος έχει βρεθεί στο γήπεδο έστω και τώρα, θα πει ψέμματα αν δεν ομολογήσει ότι κάποιες στιγμές θα ένιωσε δέος κοιτώντας το. Αν μπορούσαν οι μπασκέτες και τα τσιμέντα να μιλήσουν, τι θα έλεγαν άραγε? Έχουν κρατήσει τον συνολικό χρόνο που ο Γκάλης βρισκόταν στον αέρα και όχι στο έδαφος? Έχουν μετρήσει τους πόντους που έβαλε συνολικά σε αγώνες και προπονήσεις? Τα τρίποντα που πετύχαιναν ο Γιαννάκης και ο Σούμποτιτς και πριν αυτών, και ας μην υπήρχε ακόμα τρίποντο, ο Χάρης Παπαγεωργίου? Θα μας ψιθύριζαν τα μυστικά των σχέσεων των αθλητών μεταξύ τους που δε μάθαμε ποτέ? Το Αλεξάνδρειο ήταν τότε το χωροταξικό φόντο που φιλοξένησε μερικούς από τους μεγαλύτερους παίχτες που έπαιξαν μπάσκετ στην Ευρώπη, Κούκοτς, Ράτζα, Τζάμσι, Ρίβα, Έπι,Μάκαντου, η αρένα όπου θαυμάσαμε επικές μονομαχίες ανάμεσα σε μεγάλες ομάδες και παίχτες που έπαιζαν κυρίως με το ταλέντο τους, η σκηνή πάνω στην οποία τους θαυμάσαμε. Πόσο οικείο το ένιωθα όταν το έβλεπα από την τηλεόραση, και ας μην είχα πάει ποτέ.

- Λόγω κόσμου. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου οι φωνές των φιλάθλων του Άρη μετά από κάθε δύσκολο καλάθι που πετύχαινε ο μέγιστος Νικ, το "μπιζάρισμα" της εξέδρας επί 40 λεπτά, η δική της ασταμάτητη συμμετοχή στα δρώμενα του αγώνα. Δεν περνούσε κανείς τότε από την έδρα του θεού του πολέμου, γιατί πάντα έπαιζε και ο 6ος παίχτης. Σχεδόν ένιωθες μέσα από την οθόνη την ενέργεια που μετέδιδαν στους παίχτες, την πίστη και την αυτοπεποίθηση με την οποία τους περιέβαλλαν. Ακόμα και όταν γυρνουσαν την πλάτη και τραγουδούσαν εν χορώ ενώ το παιχνίδι εξελισσόταν. Κυρίως, όμως το χειροκρότημα που ξεκινούσε αργά και σιγά σιγά επιτάχυνε για να σηκωθεί όλο το γήπεδο στο πόδι χειροκροτώντας με απίστευτη ένταση, δε θα το ξεχάσω ποτέ. Τα χιλιάδες χαρτάκια που πετάγονταν μόλις οι ομάδες στήνονταν για το τζάμπολ και το βλέμμα απορίας, θαυμασμού, δέους στα μάτια των αντιπάλων όταν έβλεπαν το σκηνικό που είχαν στήσει οι φίλαθλοι του Άρη γύρω τους. Τα χρόνια εκείνα ο κόσμος του Άρη και αυτός της Μακάμπι ήταν το πιο δύσκολα κοινά στα οποία θα μπορούσε κανείς να παίξει μπάσκετ.

- Λόγω των ξένων. Έχετε ποτέ κάτσει να σκεφτεί τι παιχταράδες έχουν φορέσει τη φανέλα του Άρη και τότε αλλά και τα μεθεπόμενα χρόνια? Γουίλτζερ, Στόγιαν, Σόμπιν, Τζόουνς, Σέλλερς, Μπέρι, Τάρπλεϋ, Πάσπαλιε, Ορτίθ, Σάκλεφορντ, Σόλομον, Στακ και πόσοι ακόμα. Μπορεί όλες οι επιλογές να μη βγήκαν σε καλό, εντούτοις όλα αυτά τα χρόνια υπάρχουν highlights από πολύ όμορφες μπασκετικές στιγμές που χάρισαν σε όλους τους φιλάθλους και τα κοψίματα του Στόγιαν, η προσποίηση πριν από τις βολές του Γκρεγκ, το winning goal-foul του Σέλλερς εναντίον του ΠΑΟΚ, το "κάτι σαν σουτ" του Γουώλτερ, τα "όργια" του Ρόι, το γεμάτο ζελέ μαλλί του Πικουλίν, τα ριμπάουντ του Τσαρλς, το περιβραχιόνιο του αρχηγού που φόρεσε ο καλός στρατιώτης Ράιαν και άλλες πολλές που ο καθένας μπορεί να μνημονεύσει.

-Λόγω του διπλού στην Τουρκία. Χάνει από την Τόφας στην έδρα του και πάει στα βάθη της Ανατολίας και πετυχαίνει ίσως την πιο μάγκικη νίκη που έχει πετύχει ποτέ ελληνική ομάδα. Ανατρέπει μια διαφορά 9 πόντων, αν θυμάμαι καλά, αναγκάζει τους Τούρκους να βγουν εκτός εαυτού και να εκκενώσουν το γήπεδο και σηκώνει τη δεύτερο ελληνικό του τρόπαιο μέσα στο σπίτι τους. Κανείς εκτός από τον προπονητή και τους παίχτες δεν το πίστευε, κανείς δεν τον περίμενε και όμως ο Άρης τα κατάφερε. Με τον Λιαδέλλη, τον Σιούτη, τους δίδυμους Ορτίθ-Σάκλεφορντ έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του στο ευρωπαϊκό στερέωμα άλλη μια φορά έχοντας ως προπονητή τον πρώην παίχτη και γαλουχημένο με τα μεγαλεία του παρελθόντος Σούμποτις να ανάβει πούρο. Και εγώ πάνω στον καναπέ να χοροπηδάω.

- Λόγω του Μπόνι. Σας φαίνεται περίεργο? Να είμαι Άρης εξαιτίας ενός κοινοτικού Ιταλού που έπαιξε στην ομάδα για λίγο και έφυγε? Και όμως. Γιατί ο τρελό-Μάριο, ένας από τους μεγαλύτερους σκόρερ της προηγούμενης δεκαετίας του ιταλικού μπάσκετ, ήρθε στην Ελλάδα για τον Άρη στα μπασκετικά του γεράματα και μπολιάστηκε τόσο από την δυναμική και νοοτροπία της ομάδος που έγινε φίλαθλός της, αναγκάζοντας ένα Αλεξάνδρειο να τραγουδάει "Είναι τρελός ο Ιταλός" σε κάθε παιχνίδι. Υπήρχαν ματς που ο πλατυπόδαρος Ιταλός τα γύριζε σχεδόν μόνος του συνεπικουρούμενος από την εξέδρα, στην οποία ανέβαινε μετά χωρίς μπλούζα για να πανηγυρίσει μαζί τους σαν μικρό παιδί. Ιδίως το ματς που κάνει στο Τρεβίζο στο δρόμο για το Κόρατς του 1997, είναι απίστευτο. Γιατί κατάλαβε και σεβάστηκε τη φανέλα που φόρεσε και την τιμούσε σε κάθε παιχνίδι όσο λίγοι όντας αγνός και εκδηλωτικός στα συναισθήματά του.

- Λόγω των Κακιούζη, Ντικούδη, Χατζηβρέττα, Λιαδέλη, Γαλακτερό, Σιγάλα, Ιωάννου, Γάσπαρη, Ρωμανίδη, Γιαννούλη, Αγγελίδη, Λυπηρίδη, Φιλίππου, Καλαϊτζή, Σταυρακόπουλο, Φλώρο, Σιούτη, Βουρτζούμη, Μισούνοφ, Πετσάρσκι, Σούμποτιτς, Γιατζόγλου, Μαρκόπουλος, Σερφ, Αλεξανδρής, Ματσόν και πόσων ακόμα? Παίχτες και προπονητές άλλοι καλύτεροι άλλοι χειρότεροι, που έμειναν μήνες ή και χρόνια και έγραψαν τη δική τους συμμετοχή είτε παίζοντας είτε κοουτσάροντας σε Ελλάδα και Ευρώπη την αγαπημένη μου ομάδα.

Τώρα που το ξαναδιαβάζω, ποιος ΔΕΝ είναι Άρης?

http://3-ponto.blogspot.gr/2012/09/blog-post_28.html